Matapos Ibenta ng Walang Awang Ama ang Kanyang 5 Taong Gulang na Anak na Babae Para Lamang May Pera sa Pagsusugal at Panggastos sa Kanyang Bagong Babae, Iniwan Niya Itong Umiiyak at Humahagulgol Hanggang sa Masundan at Masalampak sa Semento Mag-isa—Pagkaraan ng 10 Taon, Nang Siya ay Maghirap at Maging Pulubi sa Lansangan, Doon Niya Nalamang ang Anak na Babaeng Iyon ay Nagbalik Bilang Isang Napakatapang at Dugong-Asul na Tagapaghiganti
Bahagi 1: Ang Gabi ng Pagbebenta at ang Iyak ng Isang Paslit
“Papa! Pakiusap po, huwag ninyo akong ibigay sa kanila! Gusto ko po kay Mama! Sasunod na po ako sa lahat ng utos ninyo!” hagulgol ng aking limang taong gulang na anak na si Sophia habang mahigpit na nakahawak sa binti ng kanyang ama na si Derrick.
“Bitiwan mo nga ako, Sophia! Ang bigat mong palamunin sa bahay na ito!” marahas na sinipa ni Derrick ang maliit na kamay ng bata, dahilan upang mapaupo si Sophia sa malamig at maruming semento ng underground gambling den.
Inabot ni Derrick ang makapal na bundle ng pera mula sa isang hindi kilalang lalaki na pinuno ng isang iligal na sindikato ng human trafficking. “Ayan, sa inyo na ang batang ‘yan. Bayad na ako sa lahat ng utos ko sa casino.”
Sa tabi ni Derrick, nakatayo ang kanyang mayamang kabit na si Sabrina. May suot siyang mapang-alipustang ngiti habang inaayos ang kanyang fur coat. “Derrick, bilisan mo na riyan. Naghihintay na ang luxury cruise ship natin para sa bakasyon natin. Pabayaan mo na ang anak ng nakaraan mo.”
Umiyak, sumigaw, at humahagulgol ang aking maliit na si Sophia hanggang sa tuluyang mawalan ng boses at masalampak na sementong walang malay dahil sa matinding takot at panghihina. Iniwan siya ng kanyang sariling ama para lamang sa luho ng pagsusugal at panggastos sa bagong babae.
Noong gabing iyon, kasalukuyan akong nakahiga sa ICU ng isang ospital dahil sa isang malubhang aksidente na isinalaysay nina Derrick na kasalanan ko. Akala ni Derrick, ako ay isang ulilang walang pamilya na madaling linlangin.
Ngunit ang hindi alam ng pamilya Santos… ako si Elena Valderama-Montecarlo, ang nag-iisang Chairman at reyna ng Montecarlo Global Group—ang pinakamayamang angkan ng mga bilyunaryo sa bansa. Pagkagising ko mula sa coma at nalaman ko ang ginawa ni Derrick, gumuho ang aking mundo. Ginamit ko ang buong kapangyarihan ng aking pamilya upang salubungin at iligtas si Sophia mula sa kamay ng sindikato sa loob ng parehong gabi.
Dinala ko si Sophia sa ibang bansa upang magpagaling. Sa loob ng sampung taon, pinalaki ko siya sa pinakamataas na antas ng karangyaan, sining ng militar, at karunungan sa negosyo. Ngunit hindi ko sinira si Derrick nang maaga; hinayaan ko siyang gamitin ang perang nakuha niya hanggang sa tuluyan siyang maubusan, dahil alam kong ang tunay na paghihiganti ay isinasagawa kapag ang kalaban ay nasa pinakamababang bahagi ng buhay.
Bahagi 2: Pagkaraan ng 10 Taon – Ang Pulubi sa Lansangan
Sampung taon ang mabilis na lumipas. Dahil sa patuloy na pagsusugal, maling pamamahala, at ang kataksilan din ni Sabrina na nagnakaw ng lahat ng natitira niyang pondo bago lumayas kasama ang ibang lalaki, si Derrick ay tuluyang naghirap. Ang kanyang ina na si Luisa ay pumanaw na sa gutom at sakit.
Ngayong araw, si Derrick ay isa na lamang maruming pulubi na may putol na tsinelas, suot ang gupit-gupit na lumang damit, at nakaupo sa gilid ng highway sa tapat ng dambuhalang Montecarlo luxury commercial tower sa lungsod.
“Pakiusap po… pangkain lang po… kahit limampung piso lang…” panginginig na pagmamakaawa ni Derrick habang inaabot ang isang lumang plastic na baso sa mga taong naglalakad. Walang sinumang tumitingin sa kanya.
Biglang narinig ang malalakas na sirena. Isang mahabang convoy ng higit sa labinlimang makikinang na itim na Rolls-Royce at Maybach luxury cars ang dahan-dahang huminto sa tapat ng pulang carpet ng dambuhalang gusali.
Daan-daang mga personal na gwardya na naka-suit ang mabilis na nag-latag ng proteksyon. Bumukas ang pinto ng pinakagitnang sasakyan. Isang napakagandang batang babae na may edad na labinglimang taon ang bumaba—si Lady Sophia Valderama-Montecarlo. Naka-suot siya ng isang marangyang itim na terno na gawa ng mga sikat na European designers, suot ang dyamanteng relo, at ang kanyang mga mata ay kasing-talas, kasing-lamig, at kasing-marangal ng isang reyna. Kasunod niyang bumaba ang kanyang ina—ako, si Chairman Elena Montecarlo.
Bahagi 3: Ang Paghaharap ng Pulubi at ng Tagapaghiganti
Gumapang si Derrick sa semento upang subuking humingi ng limos sa marangyang pangkat na dumarating. “Pakiusap po, marangal na ginang… barya lang po para sa nagugutom na matanda…”
Napatigil si Lady Sophia sa tapat ng pulubi. Tinitigan niya si Derrick mula sa itaas nang may matinding lamig, poot, at pangmamaliit.
Inangat ni Derrick ang kanyang maruming mukha upang tingnan ang batang babae. Nang makita niya ang eksaktong hugis ng mga mata at ang maliit na birthmark sa kaliwang pisngi ng dalaga, nanlaki ang kanyang mga mata. Ang plastic na baso sa kanyang kamay ay nalaglag sa putikan. Ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa matinding gulat na parang nakakita ng isang multo mula sa impyerno.
“S-Sophia?! Ikaw… ikaw ba ang anak ko na si Sophia?!” nauutal at umiiyak na sigaw ni Derrick habang ang kanyang puso ay tila tumigil sa pagtibok.
Tumingin ako kay Derrick at dahan-dahang tinanggal ang aking salamin. “Oo, Derrick. Siya ang limang taong gulang na anak na babae na ibinenta mo sa sindikato para lamang sa pera ng pagsusugal mo at panggastos sa kabit mo sampung taon na ang nakalipas.”
“E-Elena?! Ikaw ang Chairman ng Montecarlo Group?! At si Sophia… ay buhay?!” sigaw ni Derrick habang ang kanyang buong katawan ay tuluyan nang nawalan ng lakas at napasalampak siya sa basang semento sa harap ng aming mga sapatos.
Bahagi 4: Ang Singil ng Dugong-Asul na Anak
Lumapit si Lady Sophia nang isang hakbang. Ang kanyang bawat galaw ay puno ng ganap na kapangyarihan at awtoridad na binuo sa loob ng sampung taon ng pagsasanay.
“Mr. Derrick Santos,” malamig at matatag na boses ni Sophia ang umalingawngaw sa buong kalsada, na naging sanhi upang ang lahat ng mga security guards at mga direktor ng kumpanya ay yumuko nang mababa sa kanyang likod. “Sampung taon na ang nakalipas, iniwan mo akong umiiyak at humahagulgol sa madilim na silid ng casino habang tinatawag kitang ‘Papa.’ Akala mo ay natapos na ang buhay ko sa gabi na itinapon mo ako.”
“Sophia! Anak ko! Patawarin mo si Papa! Nagkamali ako, natukso lang ako kay Sabrina at sa sugal!” umiyak nang malakas si Derrick habang gumagapang sa semento upang subuking hawakan ang laylayan ng marangyang damit ng kanyang anak. “Ako ang tatay mo! Pakiusap, dalhin mo ako sa palasyo mo, gutom na gutom na ako, Elena!”
Humarap ang aming personal na abogado sa kanya dala ang mga opisyal na dokumento. “Mr. Derrick Santos, sa ilalim ng direktang utos ng ating Young Heiress, Lady Sophia, ang lahat ng natitirang ari-arian ng pamilya Santos ay opisyal nang binili at winasak ng gobyerno. Bukod dito, ang mga ahente ng pulisya ay narito na upang arestuhin ka sa kasong Human Trafficking at Child Abandonment na walang takdang panahon ng paglaya dahil sa pagbuhay namin sa kaso mo sampung taon na ang nakalipas.”
Pumasok ang mga pulis at binuhat si Derrick mula sa semento upang lagyan ng posas.
Tinitigan siya ni Sophia nang walang kahit isang patak ng awa sa kanyang mga mata. “Nang sipaing mo ang kamay ko noong bata ako, Derrick, doon mo rin tuluyang winasak ang karapatan mong maging ama. Ang natitirang bahagi ng buhay mo ay gugulin mo sa loob ng malamig na selda, nagugutom tulad ng ginawa mo sa akin.”
Sumakay kami ni Sophia sa loob ng aming marangyang Maybach nang may taas-noo. Habang pinapanood namin si Derrick na itinapon sa loob ng sasakyan ng pulis habang umiiyak at nagmamakaawa nang luhaan sa harap ng media, alam ko sa sarili ko na ang bawat patak ng luha ng aking anak ay opisyal nang nasingil. Ngayon, bilang tunay na mga reyna ng aming sariling buhay, kami ay malaya, ligtas, at handang mamuhay nang may ganap na kapayapaan at kalayaan.