Akala ko ay ‘trophy wife’ lang ako na binili dahil sa utang, pero bakit sa tuwing humihinto ang sasakyan ko, nagkakagulo ang buong imperyo ng asawa ko?

 

PART 1

 

Akala ko, binili niya lang ako para maging display sa mansyon niya. Isang asawang palamuti. Isang piraso ng ari-arian na nakuha niya dahil sa utang ng pamilya ko.

 

Pero bakit sa tuwing hihinto ang sasakyan ko ng higit sa sampung minuto sa kung saan, biglang nagkakagulo ang buong Monteverde Group at nagbabago ang takbo ng mundo niya?

 

Ako si Mira Alcantara. Dalawampu’t pitong taong gulang. At kasal ako sa lalaking kilala sa buong bansa bilang “The Ice King” ng corporate world—si Gabriel Monteverde.

 

Noong araw na sinabi sa akin ni Papa na kailangan kong pakasalan si Gabriel, hindi ako umiyak. Hindi dahil matapang ako, kundi dahil pagod na pagod na ako sa pag-iyak. Tatlong taon nang lubog sa utang ang pamilya namin. Ang dating maliit naming construction firm sa Batangas, na itinayo ni Lolo gamit ang sarili niyang pawis at semento sa kamay, unti-unting nilamon ng mga loan, kaso, at mga kontratang hindi nabayaran.

 

Akala ko noon, sapat na ang pagtatrabaho ko bilang isang interior designer para matulungan sila. Nagpapakapuyat ako gabi-gabi, nagtitiyaga sa mga demanding na kliyente, umaasang kahit paano ay may maiaambag ako sa naghihingalong kumpanya.

 

Hindi pala sapat. Kulang na kulang pa rin ang barya-baryang kinikita ko kumpara sa milyun-milyong interes na lumalaki bawat segundo.

 

Isang gabi, pag-uwi ko sa bahay, nakita ko si Papa sa dining table. Walang pagkain sa harap niya. Isang makapal na folder lang ang nakalapag sa ibabaw ng lumang lamesang kahoy. Sa tabi niya, nakaupo si Mama, namamaga ang mga mata at tahimik na humihikbi habang may hawak na basang panyo.

 

“Anak,” basag ang boses na sabi ni Papa nang mapansin niya ako. “May… may gustong tumulong sa atin.”

 

Hindi ko na kailangang buksan ang folder para malaman kung sino. Tiningnan ko lang ang gintong logo sa ibabaw ng itim na katad.

 

Monteverde Group.

 

Napangiti ako nang walang saya. Isang mapait na ngiti na dumaan sa aking mga labi habang nakatingin sa aking mga magulang na tila ba naging estranghero na sa akin.

 

“Tulong ba ‘yan, Pa, o presyo?” tanong ko, diretsong nakatingin sa kanya.

 

Walang sumagot. Ang tanging narinig ko lang ay ang mas lumakas na hikbi ni Mama. Doon ko nalaman ang buong katotohanan. Kasal. Ako ang magiging kabayaran para sa kaligtasan ng aming pamilya. Ako ang magiging tubos sa halos bankrupt naming kumpanya. Ako ang kabayaran para sa bahay na tinutulugan namin ngayon para hindi ito masamsam ng bangko.

 

“Anak, hindi ko sana gagawin ito, pero wala na talaga tayong mapupuntahan—” subok ni Papa na magpaliwanag, habang ang mga kamay niya ay nanginginig sa ibabaw ng lamesa.

 

“Tama na,” putol ko.

 

Kung may isang bagay akong ayaw marinig sa mga sandaling iyon, iyon ay ang paghingi ng tawad ng taong itinulak ako sa bangin. Mas masakit pakinggan ang kanilang dahilan kaysa sa mismong katotohanan na ibinebenta nila ako.

 

“Siya ba ang humingi nito?” tanong ko muli, pinipigilan ang panginginig ng sarili kong boses.

 

Hindi tumingin sa akin si Papa. Ibinaling niya ang kanyang paningin sa sahig, tila ba doon niya gustong humugot ng lakas. “Lola niya. Ang Donya Elena.”

 

“Lola niya?” bulong ko.

 

Pagkalipas ng isang buwan, naging Mrs. Gabriel Monteverde ako.

 

Walang malaking simbahan. Walang magarbong handaan. Isang simpleng civil wedding lang na dinaluhan ng napakakaunting tao, at isang pirma sa piraso ng papel na nagbuklod sa aming dalawa.

 

Sa buong seremonya, hindi man lang ako tiningnan ni Gabriel nang diretso sa mga mata. Ang kanyang mukha ay parang nililok sa marmol—walang emosyon, walang init, malamig na parang bato. Siya ay matangkad, may matatalas na panga, at mga matang kulay abo na tila kayang basahin ang pinakamalalim mong sikreto nang walang kahirap-hirap. Pero sa akin, para lang akong hangin na dumaan sa harap niya.

 

Pagkatapos ng kasal, dinala niya ako sa kanyang mansyon sa isang eksklusibong subdibisyon sa Makati. Isang napakalaki, modernong bahay na gawa sa salamin, bakal, at semento. Maganda, oo, pero walang buhay. Parang isang mamahaling museum.

 

“May sarili kang silid sa dulo ng pasilyo,” maikling pahayag niya sa akin noong unang gabi namin sa bahay. Iyon lang ang sinabi niya bago siya pumasok sa sarili niyang silid at isara ang pinto nang walang pag-aalinlangan.

 

At doon nagsimula ang aming buhay-mag-asawa. Magkasama sa ilalim ng isang bubong, pero magkaiba ang mundo.

 

Si Gabriel ay isang taong may napaka-istriktong iskedyul. Gigising siya ng alas-singko ng umaga, mag-eehersisyo, mag-aalmusal habang nagbabasa ng mga ulat sa tablet, at aalis papuntang opisina nang saktong alas-pito. Babalik siya sa bahay ng alas-otso ng gabi, kakain ng hapunan nang mag-isa, at magtatrabaho muli sa kanyang silid-aklatan hanggang hatinggabi.

 

Hindi niya ako kinakausap maliban na lang kung kinakailangan. Kung tatanungin ko siya kung kumusta ang araw niya, isang maikling “Fine” o tango lang ang isasagot niya. Para kaming dalawang multo na nagkasalubong sa isang pasilyo. Akala ko talaga, wala siyang pakialam sa akin. Akala ko, napilitan lang din siya ng lola niya kaya niya ako pinakasalan, at ngayon ay pinagdurusahan niya ang aking presensya.

 

Hanggang sa isang araw, nagbago ang lahat.

 

May tinapos akong interior design project sa isang lumang hotel sa Manila. Dahil marami kaming kailangang ayusin at i-deliver na mga muwebles, inabot ako ng hatinggabi. Nakalimutan kong i-charge ang aking cellphone, kaya namatay ito bandang alas-nuwebe ng gabi.

 

Wala akong kamalay-malay na habang abala ako sa pag-aayos ng mga kurtina at ilaw sa hotel lobby, may isang malaking bagyong namumuo sa labas ng aking mundo.

 

Nang matapos kami ng alas-onse ng gabi, dali-dali akong lumabas para mag-abang ng taxi. Habang nakatayo ako sa gilid ng madilim at medyo mapanganib na kalsada ng Manila, biglang huminto sa harap ko ang isang convoy ng tatlong itim na mamahaling SUV.

 

Bumukas ang pinto ng gitnang sasakyan, at doon ko nakita ang aking asawa.

 

Walang jacket, nakabukas ang unang dalawang butones ng kanyang puting polo shirt, at ang kanyang buhok na kadalasang maayos na naka-gel ay magulo at basa ng pawis. Ang kanyang mga mata na laging malamig ay nagbabaga sa galit.

 

Lumakad siya palapit sa akin nang napakabilis, hinawakan ang aking braso nang mahigpit—hindi sapat para masaktan ako, pero sapat para maramdaman ko ang panginginig ng kanyang mga kamay.

 

“Saan ka ba nanggaling?!” sigaw niya. Iyon ang unang pagkakataon na narinig ko siyang sumigaw. Ang kanyang boses ay yumanig sa tahimik na gabi.

 

“N-nagtatrabaho… Namatay ang baterya ng phone ko,” nauutal kong sagot, nagulat sa kanyang biglaang pagpapakita. “Bakit ka nandito? Paano mo nalaman kung nasaan ako?”

 

Hindi siya sumagot. Sa halip, hinila niya ako pasakay sa sasakyan. Doon sa loob, habang nanginginig ako sa lamig ng aircon, napansin ko ang isang tablet na nakabukas sa tabi ng kanyang upuan. Isang mapa ng Maynila ang nakasindi, may pulang tuldok na kumukurap-kurap—ang lokasyon ko.

 

At sa screen ng kanyang telepono, nakita ko ang isang text message mula sa kanyang Executive Assistant na si Leo:

 

“Sir, we canceled the midnight emergency board meeting with the Japanese investors. All security details are now deployed to Manila area.”

 

Nanlaki ang aking mga mata. “Gabriel… kinansela mo ang pulong mo dahil lang hindi mo ako makontak?”

 

Tumingin siya sa labas ng bintana, muling bumalik ang kanyang malamig na ekspresyon. “Huwag mong bigyan ng kahulugan ang ginawa ko, Mira. Ayaw ko lang na maging sanhi ka ng eskandalo kung may mangyaring masama sa iyo habang dala mo ang apelyido ko.”

 

Gusto kong maniwala sa kanya. Gusto kong isipin na reputasyon lang ang inaalala niya.

 

Pero noong gabing iyon, habang nagkukunwari akong tulog sa aking kama, narinig ko ang marahang pagbukas ng aking pinto. Isang matangkad na anino ang lumapit sa tabi ng aking higaan. Naramdaman ko ang marahang paghaplos ng isang mainit na kamay sa aking pisngi, at isang bulong na bumasag sa katahimikan ng gabi:

 

“Huwag mo na uling gagawin sa akin ‘yon… pakiusap.”

PART 2

 

Kabanata 1: Ang Lamat sa Yelo

 

Hindi ako nakatulog pagkatapos ng gabing iyon. Ang bulong ni Gabriel ay paulit-ulit na umalingawngaw sa aking isip, tila isang melody na hindi ko matakasan. Sa bawat pikit ng aking mga mata, nararamdaman ko ang init ng kanyang palad sa aking pisngi. Ang hawak na iyon—puno ng takot, pag-aalala, at isang emosyong hindi ko kayang pangalanan—ay hindi akma sa isang lalaking pinilit lang akong pakasalan.

 

Kinaumagahan, bumaba ako sa dining room nang mas maaga kaysa sa nakasanayan ko. Alas-sais pa lang ng umaga. Umaasa akong maabutan ko siya bago siya umalis para sa opisina.

 

Sapat nga, nakaupo siya sa kabisera ng mahabang lamesang gawa sa mahogany. Hawak niya ang kanyang tablet, nakasuot na ng kanyang de-kalidad na charcoal gray suit, walang kahit isang lukot. Ang buhok niya ay maayos muli ang pagkaka-ayos, malayo sa magulong hitsura niya kagabi.

 

Nang marinig niya ang aking mga hakbang, sandali siyang nag-angat ng tingin. Ang kanyang mga mata ay bumalik sa pagiging malamig at walang pakialam, tila walang nangyari kagabi sa madilim na kalsada ng Maynila.

 

“Good morning,” bati ko, marahang umupo sa upuang malapit sa kanya.

 

“Morning,” tipid niyang sagot, hindi man lang ako tiningnan muli.

 

Inihain ng kasambahay na si Manang Ising ang almusal—isang plato ng sinangag, tocino, at pritong itlog para sa akin, at isang mangkok ng oatmeal at itim na kape para kay Gabriel. Tinitigan ko ang aking pagkain, ngunit wala akong gana.

 

“Gabriel,” tawag ko sa kanyang pangalan. Marahan ang aking boses, sinusubukan ang kanyang reaksyon.

 

“Hmm?”

 

“Tungkol kagabi… Gusto kong magpasalamat. At humingi na rin ng paumanhin kung naging sanhi ako ng abala sa trabaho mo.”

 

Ibinaba niya ang kanyang tablet sa lamesa. Ang tunog ng pagtama ng gadget sa kahoy ay nagdulot ng bahagyang tensyon sa silid. Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay parang dalawang talim ng kutsilyo.

 

“Sinabi ko na sa iyo, Mira. Huwag mo nang isipin iyon. Ang mahalaga ay ligtas ka. Ngunit inaasahan ko na hindi na iyon mauulit. Kung magiging abala ka sa trabaho, ipagbigay-alam mo kay Leo para maayos niya ang transportasyon mo. Hindi ka na isang ordinaryong Alcantara. Anumang mangyari sa iyo ay makakaapekto sa Monteverde Group.”

 

Ang bawat salita niya ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Ang aking puso, na bahagyang umasa kagabi, ay muling sumikip.

 

Bakit kailangan mong maging ganito? Gusto kong isigaw sa mukha niya. Bakit kailangan mong magkunwari na negosyo lang ang lahat, kung kagabi ay halos mabaliw ka sa paghahanap sa akin?

 

Ngunit pinili kong manahimik. Tumango na lamang ako at nagsimulang kumain.

 

Bago siya umalis, tumayo siya at kinuha ang kanyang briefcase. Ngunit bago siya tuluyang lumabas ng pinto, lumingon siya sa akin. “Magpapadala si Leo ng bagong sasakyan at driver para sa iyo mamayang hapon. Gamitin mo ito. Huwag ka nang sasakay ng pampublikong sasakyan.”

 

Hindi na niya ako hinintay na makasagot. Umalis siya kasama ang kanyang mga bodyguard, iniwan akong muli sa malaking mansyon na puno ng katahimikan.

 

Kabanata 2: Ang Pagtuklas

 

Dahil sa mga nangyari, hindi ko na mapigilan ang aking kuryosidad. May kakaiba kay Gabriel, at determinasyon kong alamin kung ano iyon.

 

Nang hapon ding iyon, dumating ang sasakyang sinabi niya—isang bagong-bagong puting SUV na may kasamang personal na driver na nagngangalang Mang Tomas. Si Mang Tomas ay isang may-edad nang lalaki na may mabait na mukha. Ayon sa kanya, matagal na siyang nagtatrabaho para sa pamilyang Monteverde, partikular na sa lola ni Gabriel, si Donya Elena.

 

Habang binabaybay namin ang trapiko patungo sa aking opisina, sinubukan kong magtanong nang dahan-dahan.

 

“Mang Tomas, matagal na po ba ninyong kilala si Gabriel?”

 

“Ah, opisyal na si Sir Gabriel, Ma’am Mira? Opo, bata pa lang siya ay nasa pamilya na ako. Nasaksihan ko kung paano siya lumaki,” nakangiting sagot ni Mang Tomas sa salamin.

 

“Malamig po ba talaga siya… kahit noong bata pa siya?”

 

Bahagyang natigilan si Mang Tomas, bago bumuntong-hininga. “Hindi naman po palaging ganyan si Sir Gabriel, Ma’am. Noong bata siya, napaka-mabait at masayahin niyang bata. Ngunit marami po siyang pinagdaanang pagsubok. Lalo na noong pumanaw ang kanyang mga magulang sa isang aksidente noong siya ay labing-limang taong gulang pa lamang.”

 

“Aksidente?”

 

“Opo. Isang trahedya na nag-iwan sa kanya sa pangangalaga ng kanyang lola, si Donya Elena. Si Donya Elena ay napakahigpit na babae. Pinalaki niya si Sir Gabriel para maging tagapagmana ng korporasyon. Bawal ang magpakita ng kahinaan, bawal ang umiyak, bawal ang maging mahina. Sa tingin ko po, doon nagsimula ang pagiging malamig niya. Natuto siyang itago ang lahat ng kanyang nararamdaman sa likod ng pader.”

 

Sumikip ang dibdib ko sa narinig. Isang labing-limang taong gulang na batang lalaki, nawalan ng mga magulang, at pinalaki sa isang mundong walang puwang para sa emosyon. Kaya ba siya naging ganito? Para protektahan ang sarili niya sa sakit?

 

Ngunit may isang tanong pa ring gumugulo sa akin.

 

“Mang Tomas… alam niyo po ba kung bakit ako ang napili ni Donya Elena para pakasalan si Gabriel? Maraming mas mayayaman at mas kilalang pamilya sa bansa.”

 

Katahimikan ang sumunod. Tumingin si Mang Tomas sa kalsada, tila nag-aalangan kung dapat ba niyang sabihin sa akin.

 

“Mang Tomas?” pag-uulit ko.

 

“Ma’am Mira… hindi ko po alam ang buong detalye,” dahan-dahang simula ni Mang Tomas. “Ngunit ang alam ko lang po, si Donya Elena ay hindi gumagawa ng desisyon nang walang malalim na dahilan. At si Sir Gabriel… kahit kailan ay hindi siya sumunod sa kahit kanino nang ganoon kadali. Noong imungkahi ng lola niya ang kasal sa inyo, hindi siya tumutol. Sa katunayan, siya pa nga ang nag-asikaso ng lahat ng dokumento para sa pagsagip sa kumpanya ng inyong ama nang personal.”

 

Napatulala ako sa bintana.

 

Si Gabriel ang nag-asikaso ng lahat nang personal?

 

Akala ko ay napilitan lang siya. Akala ko ay ginawa niya lang ito dahil sa utos ng kanyang lola. Ngunit kung siya ang nag-asikaso, ibig sabihin… kusang-loob niyang tinanggap ang kasal na ito.

 

Bakit?

 

Kabanata 3: Ang Shadow ng Nakaraan

 

Pagkalipas ng ilang linggo, unti-unting nagbago ang aking pakikitungo kay Gabriel. Hindi ko na siya tiningnan bilang isang malupit o malamig na asawa, kundi bilang isang taong may malalim na sugat na pilit na ikinukubli. Nagsimula akong mag-iwan ng mga simpleng sulat sa kanyang breakfast table—mga paalala na kumain sa tamang oras, o kaya naman ay mag-ingat sa biyahe.

 

Walang sagot sa mga sulat na iyon, ngunit napansin kong hindi niya itinapon ang mga ito. Sa halip, maayos niyang itinupi at inilagay sa loob ng kanyang planner.

 

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng aking portfolio sa sala, nakarinig ako ng malalakas na boses mula sa silid-aklatan ni Gabriel. Bihira siyang magtaas ng boses sa loob ng bahay, kaya agad akong nakaramdam ng kaba.

 

Dahan-dahan akong lumapit sa bahagyang nakabukas na pinto ng kanyang silid-aklatan. Sa loob, nakatayo si Gabriel sa harap ng kanyang lamesa, habang ang kanyang pinsan at karibal sa kumpanya, si Julian Monteverde, ay nakaupo sa tapat niya na may mapang-asar na ngiti sa labi.

 

Si Julian ang palaging sumusubok na agawin ang posisyon ni Gabriel bilang CEO. Kilala siya sa pagiging madumi maglaro sa negosyo.

 

“Ano ba ang pinoprotektahan mo, Gabriel?” pang-aasar ni Julian, habang hinihithit ang kanyang sigarilyo. “Ang kumpanya ba, o ang magandang asawa mo? Alam mo, nagtataka ako kung bakit pumayag kang pakasalan ang isang Alcantara. Ang pamilyang iyon ay basura na sa industriya. Maliban na lang… kung may iba kang dahilan.”

 

“Umalis ka rito, Julian,” malamig at may banta sa boses na sabi ni Gabriel. Ang kanyang mga kamay ay nakakuyom sa kanyang gilid.

 

“Hindi ko pa tapos ang sinasabi ko, pinsan,” tumayo si Julian at lumapit kay Gabriel. “Alam ko ang tungkol sa nangyari pitong taon na ang nakakaraan. Ang aksidente sa Batangas. Ang pagbagsak ng sasakyan ng mga magulang mo. Hindi ba’t ang kumpanya ng mga Alcantara ang may hawak ng kontrata ng tulay na bumagsak kung saan dumaan ang mga magulang mo?”

 

Nanigas ako sa aking kinatatayuan sa labas ng pinto. Ang aking puso ay tila huminto sa pagtibok.

 

Ang tulay na bumagsak sa Batangas… pitong taon na ang nakakaraan?

 

Naalala ko iyon. Isang malaking trahedya na halos sumira sa reputasyon ng kumpanya ng aking Lolo. Isang bagong gawang tulay ang gumuho habang may bagyo, na nagdulot ng pagkamatay ng ilang tao. Ngunit napatunayan sa korte na hindi semento o disenyo ng kumpanya namin ang may kasalanan, kundi ang substandard na materyales na ipinilit ng sub-contractor na kinuha ng mga lokal na opisyal. Gayunpaman, ang pangalan ng Alcantara Construction ay tuluyan nang nadungisan.

 

“Ang akala ng lahat, pinakasalan mo si Mira para iligtas ang pamilya niya,” patuloy ni Julian na may mapanirang tawa. “Pero ang totoo… pinakasalan mo siya para pahirapan, hindi ba? Para maghiganti sa pamilyang pumatay sa mga magulang mo. Napakatalino mo talaga, Gabriel. Pinatira mo ang kaaway sa loob ng sarili mong bahay.”

 

“Tumahimik ka!” sigaw ni Gabriel, binalibag ang isang paperweight sa lamesa na lumikha ng malakas na tunog. “Wala kang alam, Julian! Umalis ka bago ko kalimutan na pinsan kita at ipakaladkad kita sa mga security ko!”

 

Tumawa lang si Julian at naglakad patungo sa pinto. Agad akong napaatras sa dilim ng pasilyo, nagtatago sa likod ng isang malaking vase upang hindi niya ako makita.

 

Nang makalabas si Julian ng bahay, nanatili akong nakatayo sa dilim, nanginginig ang buong katawan. Ang mga luha na pilit kong pinipigilan kanina ay unti-unti nang pumatak sa aking mga pisngi.

 

Kaya ba niya ako pinakasalan? Para sa paghihiganti?

 

Ang lahat ng kabaitan na ipinakita niya—ang pag-aalala niya noong gabi sa Maynila, ang pagbili niya sa kumpanya namin—lahat ba iyon ay bahagi lang ng isang malaking laro? Isang laro ng paghihiganti para sa pagkamatay ng kanyang mga magulang?

 

Kabanata 4: Ang Paghaharap

 

Hindi ko na kayang tiisin ang sakit at ang kawalan ng katiyakan. Nang gabing iyon, matapos umalis ni Julian, pumasok ako sa silid-aklatan ni Gabriel nang hindi kumatok.

 

Nadatnan ko siyang nakaupo sa kanyang upuan, nakasandal ang ulo sa likod, at nakapikit ang mga mata. Mukha siyang pagod na pagod, tila pasan niya ang buong daigdig.

 

Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto, nag-angat siya ng tingin. Nang makita niya ang aking basang mukha at ang nanginginig kong katawan, agad siyang tumayo.

 

“Mira? Ano’ng nangyari? Bakit ka umiiyak?” may pag-aalalang tanong niya, lalapit sana sa akin ngunit itinaas ko ang aking kamay para pigilan siya.

 

“Huwag kang lalapit,” bulong ko, basag ang aking boses.

 

Natigilan siya, ang kanyang mga mata ay nanlaki sa pagkagulat. “Mira…”

 

“Narinig ko ang lahat, Gabriel,” diretsong sabi ko habang patuloy na umaagos ang aking mga luha. “Narinig ko ang sinabi ni Julian. Tungkol sa aksidente pitong taon na ang nakakaraan. Tungkol sa tulay sa Batangas. Tungkol sa mga magulang mo.”

 

Ang mukha ni Gabriel ay biglang nawalan ng kulay. Naging maputla siya, at ang kanyang mga labi ay bahagyang nanginig.

 

“Totoo ba?” tanong ko, ang boses ko ay halos isang bulong na lang dahil sa sakit na nararamdaman ko sa aking dibdib. “Pinakasalan mo ba ako para maghiganti? Para iparanas sa akin at sa pamilya ko ang sakit na naramdaman mo noong mawala ang mga magulang mo? Kaya mo ba binili ang kumpanya namin, para kontrolin kami? Para sirain kami nang dahan-dahan?”

 

Nanatiling tahimik si Gabriel. Ang kanyang katahimikan ay tila isang kumpirmasyon na nagpira-piraso sa aking puso.

 

“Magsalita ka naman, Gabriel!” sigaw ko, lumapit na ako sa kanya at hinampas ang kanyang dibdib gamit ang aking mga kamao. “Sabihin mo sa akin na hindi totoo! Sabihin mo sa akin na hindi mo ako ginagamit! Please… pakiusap, Gabriel… sabihin mo sa akin…”

 

Hindi niya pinigilan ang aking mga hampas. Hinayaan niya lang akong saktan siya habang ang aking mga luha ay bumabasa sa kanyang mamahaling suit. Ngunit bago ako tuluyang mawalan ng lakas, bigla niyang hinuli ang aking mga kamay at hinila ako nang mahigpit sa kanyang dibdib.

 

Niyakap niya ako nang napakahigpit, tila ba kung bibitawan niya ako ay tuluyan akong mawawala.

 

“Hindi totoo ‘yan, Mira,” bulong niya sa aking tainga, at sa unang pagkakataon, narinig kong may basag sa kanyang boses. May emosyon na hindi ko pa narinig mula sa kanya kailanman. “Hindi totoo ang sinabi ni Julian.”

 

“Ngunit ang aksidente—”

 

“Oo, namatay ang mga magulang ko sa pagguho ng tulay na iyon,” putol niya, habang ang kanyang pisngi ay nakadikit sa aking buhok. “At oo, noong una, naniwala ako na ang kumpanya niyo ang may kasalanan. Pinalaki ako ng lola ko sa galit at sa kagustuhang maghiganti. Sa loob ng maraming taon, ang tanging layunin ko sa buhay ay ang sirain ang Alcantara Construction.”

 

Ipinikit ko ang aking mga mata, naghahanda sa mas matinding sakit.

 

“Ngunit nagbago ang lahat noong makita kita,” patuloy ni Gabriel.

 

Dahan-dahan niyang inilayo ang kanyang sarili sa akin, sapat lang para matingnan niya ako sa aking mga mata. Ang kanyang mga mata ay hindi na malamig na parang bato. Sila ay puno ng init, ng lungkot, at ng isang pag-ibig na matagal nang itinago sa dilim.

 

“Limang taon na ang nakakaraan, nakita kita sa Batangas,” simula niya, habang marahang pinupunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang mga daliri. “Nandoon ka sa site ng gumuho na tulay. May dala kang mga bulaklak, at nakita kitang umiyak doon nang mag-isa. Narinig ko ang sinabi mo sa harap ng memorial wall. Humihingi ka ng tawad sa mga biktima, kahit na hindi naman ang pamilya mo ang may kasalanan. Doon ko nakita kung gaano kabuti ang puso mo. Doon ko natanto na ang pamilyang gusto kong sirain… ay binubuo ng mga taong may sarili ring sugat.”

 

Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala sa aking naririnig. Naalala ko ang araw na iyon. Taon-taon akong pumupunta doon para mag-alay ng dasal para sa mga namatay.

 

“Mula noon, hindi na ako makawala sa iyo, Mira,” pag-amin ni Gabriel, habang ang kanyang boses ay nanginginig sa matinding emosyon. “Sinusubaybayan ko ang bawat kilos mo, hindi para maghanap ng butas para sirain ka, kundi dahil gusto kitang protektahan. Nang malaman kong lubog sa utang ang pamilya niyo dahil sa panloloko ng iba ninyong kasosyo, alam kong ito na ang pagkakataon ko. Alam kong gagamitin ng lola ko ang pagkakataong iyon para tuluyan kayong durugin.”

 

“Kaya… pumasok ka sa eksena?”

 

“Oo. Ipinanukala ko kay lola na sa halip na durugin kayo, mas mabuting kunin namin ang kumpanya niyo sa pamamagitan ng kasal. Sinabi ko sa kanya na ito ang pinakamahusay na paraan ng paghihiganti—ang gawin kang bilanggo sa aking buhay. Pumayag siya dahil naniwala siya sa akin.” Niyakap muli ako ni Gabriel, mas mahigpit pa kaysa kanina. “Pero ang totoo… ginawa ko iyon para iligtas ka. Para iligtas ang pamilya mo mula sa lola ko. At higit sa lahat… dahil makasarili ako. Gusto kitang makasama. Gusto kitang maprotektahan sa ilalim ng aking mga pakpak.”

 

“Gabriel…” bulong ko, ang aking puso ay napuno ng isang kakaibang init na nagpawala sa lahat ng aking takot at pagdududa.

 

“Patawarin mo ako kung naging malamig ako sa iyo, Mira,” hikbi niya, oo, umiiyak na ang “Ice King” sa aking balikat. “Natatakot ako. Natatakot ako na kapag nalaman mo ang katotohanan, kamumuhian mo ako. Natatakot ako na kapag nalaman ng lola ko na mahal kita, gagamitin ka niya laban sa akin. Kaya pinilit kong maging bato sa harap mo. Pero tuwing wala ka sa tabi ko, tuwing hindi kita maabot, halos mabaliw ako sa takot na baka may mangyaring masama sa iyo at hindi kita maipagtanggol.”

 

Sa mga sandaling iyon, naramdaman ko ang tunay na lalaki sa likod ng pader ng yelo. Isang lalaking handang maging masama sa mata ng mundo, maging sa mata ko, para lang mapanatili akong ligtas.

 

Niyakap ko siya pabalik, idinikit ang aking mukha sa kanyang leeg. “Hindi kita kamumuhian, Gabriel. Hindi kailanman.”

 

Kabanata 5: Ang Laban Para sa Pag-ibig

 

Ngayong alam ko na ang katotohanan, naging mas matatag kaming dalawa. Ang malamig na mansyon ay unti-unting napuno ng init at buhay. Hindi na kami nagtatago sa isa’t isa. Sa gabi, magkasama kaming nag-uusap sa kanyang silid-aklatan, hindi tungkol sa negosyo, kundi tungkol sa aming mga pangarap, sa aming nakaraan, at sa aming hinaharap.

 

Ngunit ang aming kaligayahan ay hindi naging madali. Gaya ng inaasahan, nalaman ni Donya Elena ang tungkol sa aming tunay na relasyon. Nalaman niya na hindi ako pinapahirapan ni Gabriel, kundi minamahal at pinoprotektahan.

 

Isang araw, habang nasa opisina si Gabriel, ipinatawag ako ni Donya Elena sa kanyang lumang mansyon sa Forbes Park.

 

Pagpasok ko sa kanyang malaking sala, nakita ko ang isang matandang babae na may napaka-awtoritabyong presensya. Nakaupo siya sa kanyang tumba-tumba, may hawak na baston na may hawakang ginto, at may suot na mga mamahaling hiyas. Ang kanyang mga mata ay parang kay Gabriel—matalas at malamig—ngunit walang bakas ng pagmamahal.

 

“Maupo ka, Mira,” utos niya, hindi man lang tumitingin sa akin.

 

Umupo ako sa tapat niya, pinapanatili ang aking dignidad. “Magandang hapon po, Donya Elena.”

 

“Huwag na nating patagalin ito,” diretsong sabi niya, ibinaling ang kanyang matatalas na mata sa akin. “Alam ko kung ano ang ginagawa ng apo ko. Akala niya ay maitatago niya sa akin ang kanyang kahinaan. Pinakasalan ka niya para iligtas ang pamilya mo, at ngayon ay unti-unti na niyang pinababayaan ang kanyang mga responsibilidad sa Monteverde Group dahil sa iyo.”

 

“Hindi po totoo yan, Donya Elena,” matapang kong sagot. “Si Gabriel ang pinaka-responsableng pinuno ng inyong kumpanya. At mas lalo siyang nagiging mahusay dahil may kapayapaan na siya sa kanyang puso.”

 

“Kapayapaan?” ngumiti nang mapait ang matanda. “Ang kapayapaan ay para sa mga mahihina, Mira. Ang pamilya mo ang dahilan kung bakit namatay ang aking anak at ang kanyang asawa. Hindi ko hahayaang ang huling tagapagmana ng aking pamilya ay mabulag ng pag-ibig sa anak ng mga pumatay sa kanila. Narito ang isang tseke.”

 

Inilapag niya ang isang piraso ng papel sa lamesa sa pagitan namin. Nanlaki ang aking mga mata nang makita ko ang halaga. Isang daang milyong piso.

 

“Iwanan mo si Gabriel. Pirmahan mo ang mga dokumento ng diborsyo na ihahanda ng aking mga abogado, at ibibigay ko sa iyo ang halagang iyan. Sapat na iyan para mabayaran ang lahat ng natitirang utang ng pamilya mo at makapagsimula kayo ng bagong buhay sa ibang bansa. Ngunit kung tatanggi ka… sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay tuluyan nang guguho ang kumpanya ng ama mo, at makukulong siya sa mga kasong isasampa ko laban sa kanya.”

 

Naramdaman ko ang malamig na pawis sa aking likod. Ang kapangyarihan ni Donya Elena ay hindi biro. Kaya niyang gawin ang lahat ng kanyang sinabi sa isang jiffy.

 

Tiningnan ko ang tseke, at pagkatapos ay tiningnan ko si Donya Elena.

 

“Ipinagbibili mo ba ako, Donya Elena?” tanong ko nang may mahinahong boses.

 

“Tinutulungan lang kita na maging praktikal, Mira. Ang pag-ibig ay hindi nakakapagpakain ng pamilya.”

 

Huminga ako nang malalim. Akmang magsasalita na ako nang biglang bumukas ang malaking pinto ng sala nang napakalakas.

 

“Hindi niya kailangan ang pera mo, Lola!”

 

Boses iyon ni Gabriel. Dumating siya na may kasamang dalawang abogado at si Leo. Ang kanyang mukha ay puno ng matinding galit, mas matindi pa kaysa noong gabi sa Maynila.

 

Lumakad siya nang mabilis patungo sa akin, hinila ako patayo, at inilagay ako sa kanyang likuran upang protektahan ako.

 

“Gabriel!” gulat na sabi ni Donya Elena, bago muling nagbago ang mukha sa galit. “Paano mo ako nagagawang bastusin sa sarili kong bahay?!”

 

“Bastusin?” malamig na tumawa si Gabriel. “Lola, ikaw ang unang nambastos sa asawa ko. At sa akin.”

 

“Ginagawa ko ito para sa iyo! Para sa korporasyon!” sigaw ng matanda, tumayo gamit ang kanyang baston. “Ang pamilya ng babaeng iyan ang pumatay sa mga magulang mo!”

 

“Hindi ang mga Alcantara ang pumatay sa kanila, Lola!” sigaw ni Gabriel na yumanig sa buong mansyon. “Alam ko na ang katotohanan. Nakuha na ng aking mga imbestigador ang mga lumang dokumento ng sub-contractor pitong taon na ang nakakaraan. Ang sub-contractor na iyon ay pagmamay-ari ni Julian at ng kanyang ama. Sila ang naglagay ng substandard na materyales para makakuha ng kickback, at ginamit nila ang pangalan ng Alcantara para sila ang masisi!”

 

Nanlaki ang mga mata ni Donya Elena. Napaurong siya sa kanyang tumba-tumba, tila hindi makapaniwala sa kanyang narinig. “Ano… ano’ng sinasabi mo?”

 

Inilapag ni Leo ang isang makapal na folder ng mga ebidensya sa lamesa, sa ibabaw ng tseke na inilaan para sa akin.

 

“Nandiyan ang lahat ng patunay, Lola,” patuloy ni Gabriel, ang kanyang boses ay malamig at puno ng pinalidad. “Si Julian ang may kasalanan sa pagkamatay ng mga magulang ko. At sa loob ng pitong taon, ginamit mo ang galit ko para protektahan ang mga totoong mamamatay-tao dahil lang sa takot ka sa eskandalo sa loob ng pamilya natin. Ngunit tapos na ako sa pagiging sunod-sunuran sa iyo.”

 

Humarap si Gabriel sa akin, hinawakan ang aking kamay nang napakahigpit at hinalikan ito sa harap ng kanyang lola.

 

“Mula sa araw na ito, umaalis na ako bilang CEO ng Monteverde Group. Ibinibigay ko na sa iyo ang lahat ng aking shares at ari-arian na galing sa pamilyang ito. Hindi ko kailangan ang pera mo, at hindi ko kailangan ang kapangyarihan mo. Ang tanging kailangan ko… ay ang asawa ko.”

 

“Gabriel! Hindi mo maaaring gawin ito!” sigaw ni Donya Elena, habang ang kanyang boses ay napuno ng takot. “Ikaw lang ang tanging tagapagmana ko! Kung aalis ka, sino ang mamamahala sa korporasyon?!”

 

“Bahala ka na kung kanino mo ibibigay, Lola. Kay Julian, o kung kanino pa man. Ngunit bago ako umalis, sisiguraduhin kong ang mga ebidensyang iyan ay makakarating sa kamay ng mga pulis. Si Julian ay magbabayad sa kanyang mga kasalanan.”

 

Nang hindi na hinintay ang sagot ng kanyang lola, hinila ako ni Gabriel palabas ng mansyon.

 

Habang naglalakad kami sa ilalim ng sikat ng araw patungo sa kanyang sasakyan, naramdaman ko ang isang kakaibang pakiramdam ng kalayaan. Ang mabigat na pasanin na dala-dala namin sa loob ng maraming taon ay unti-unting nawala.

 

Kabanata 6: Ang Bagong Simula

 

Pagkalipas ng isang taon.

 

Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bagong bahay sa Batangas. Isang simple ngunit magandang bahay na gawa sa kahoy at salamin, na nakaharap sa asul na dagat. Ako mismo ang nagdisenyo nito, at ang bagong kumpanya ng aming pamilya—ang Alcantara & Monteverde Designs—ang nagtayo nito.

 

Ang kumpanya ng aking Papa ay ganap nang nakarekober. Sa tulong ng talino ni Gabriel sa negosyo at ng aking husay sa interior design, nakapagtatag kami ng bagong tatak na unti-unti nang nakikilala sa buong bansa, at maging sa labas nito.

 

Si Julian ay kasalukuyang nakikipaglaban sa kanyang mga kaso sa korte, habang si Donya Elena ay nananatiling nag-iisa sa kanyang malaking mansyon, matapos mapagtanto ang kanyang mga pagkakamali. Ngunit nagpadala siya ng liham ng paghingi ng tawad kamakailan, na kasalukuyan naming pinag-iisipan kung paano tutugunan.

 

Naramdaman ko ang dalawang maiinit na braso na dahan-dahang yumakap sa aking kiwang mula sa likod. Inihilig ko ang aking ulo sa malapad na dibdib ni Gabriel, nilalanghap ang pamilyar niyang amoy ng mint at mamahaling pabango.

 

“Ano’ng iniisip mo, my love?” bulong niya sa aking tainga, bago marahang hinalikan ang aking balikat.

 

“Iniisip ko lang kung gaano ka-misteryoso ang buhay,” nakangiting sagot ko, habang pinaglalaruan ang kanyang mga daliri na nakakandong sa aking tiyan. “Akala ko noon, pinilit lang akong maging asawa ng isang lalaking malamig na parang bato. Akala ko, magiging impiyerno ang buhay ko sa piling mo.”

 

Humarap si Gabriel sa akin, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa ilalim ng paglubog ng araw. Ang kanyang mukha ay wala nang bakas ng lamig—puno na ito ng init, ng saya, at ng walang katapusang pag-ibig.

 

“At ngayon?” tanong niya, may mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi.

 

“At ngayon… napatunayan ko na sa likod ng pinaka-malamig na bato, may nagtatagong pinaka-mainit na puso na nagligtas sa aking buong mundo.”

 

Ngumiti siya nang napakaganda—ang ngiting dati ay pangarap ko lang makita—bago idinikit ang kanyang mga labi sa aking mga labi. Isang matamis, mahaba, at mapagmahal na halik na nagpatunay na ang aming kuwento ay hindi na isang kuwento ng paghihiganti… kundi isang walang hanggang kuwento ng pag-ibig.