Kinasabwat ng Biyenan Ko ang mga Kriminal para Ipabihag Ako Upang Makuha ang Pera sa Seguro at Ibigay sa Kanyang Anak Para Ipakasal sa Bagong Kasintahan—Pero Hindi Nila Alam, ang Kuya-Kapatid Ko sa Panunumpa ay Isang Pinuno ng Pandaigdigang Mafia na Matagal Nang Naghahanap sa Akin
Bahagi 1: Ang Madilim na Silid ng Kataksilan
Nakatali ang aking mga kamay at paa sa isang kalawanging silya sa loob ng isang abandonadong bodega sa tabi ng pantalan. May bahid ng dugo ang aking labi at basag ang aking salamin. Sa harap ko, nakatayo ang aking biyenan na si Luisa, kasama ang asawa kong si Derrick, at ang kanyang bagong mayamang kasintahan na si Sabrina. Sa likod nila ay ang tatlong armadong lalaki na binayaran nila para dukutin ako.
“Pirubahan mo na itong insurance at property transfer documents, Elena! Kung hindi, titiyakin kong hindi ka na makakalabas nang buhay sa bodegang ito!” galit na asik ng aking biyenan habang itinutulak ang mga papel sa tapat ng mukha ko.
“Derrick… mag-asawa tayo… paano mo nagagawang panoorin ang mama mo na gawin ito sa akin?” umiiyak kong tanong sa aking asawa habang nanginginig ang aking buong katawan.
Iniiwas ni Derrick ang kanyang tingin, bago malamig na sumagot. “Elena, pasensya na. Nalulugi ang kumpanya ko at ang tanging paraan para isalba ito at makasal ako kay Sabrina ay kung makukuha namin ang sandaang milyong piso mula sa life insurance mo matapos kang ideklarang ‘nawawala’ o patay. Masyadong mababa ang estado mo, wala kang pamilya, kaya walang maghahanap sa’yo.”
“Tama na ang daldal, Derrick,” maarteng sabi ni Sabrina habang pinapanood ang kanyang kuko. “Utusan mo na ang mga lalaki na tapusin ang babaeng ‘yan kapag pumirma siya, para maasikaso na natin ang kasal natin sa Europe.”
Napatitig ako sa kanila. Limang taon na ang nakalipas nang mapadpad ako sa bansang ito nang walang maalala dahil sa isang malubhang aksidente sa barko. Inalagaan ko si Derrick at ang kanyang ina, at nagpanggap na isang ordinaryong babaeng walang sandigan. Ngunit sa ilalim ng matinding takot at pisikal na sakit ngayong gabi, biglang nagliwanag ang aking memorya.
Naalala ko na kung sino ako bago ang aksidente. Ako si Elena Volkov, ang nag-iisang foster daughter at prinsesa ng pamilyang Volkov sa Russia. At ang aking kuya-kapatid sa panunumpa, si Nikolai Volkov, ay ang kasalukuyang pinuno ng pinakamalaking pandaigdigang sindikato o mafia na may hawak ng mga negosyo sa buong Asya at Europa. At limang taon na niyang ginagamit ang lahat ng kanyang satellite tracking at tauhan para hanapin ako.
Bahagi 2: Ang Panginginig ng mga Pader
Tiningnan ko si Derrick at ang aking biyenan nang may napakalamig at matigas na ngiti. Ang aking mga mata, na dati ay puno ng luha ng kahinaan, ay biglang nagliyab sa matinding awtoridad.
“Bakit ka tumatawa, ha?! Pumirma ka na!” sigaw ng aking biyenan, sabay sampal sa akin.
“Tumatawa ako dahil naaawa ako sa inyo,” malamig kong sagot. “Akala ninyo ay mag-iso lang ako sa mundo. Pero sa sandaling pumasok ako sa bodegang ito, ang micro-chip tracker na nakatanim sa aking kuwintas mula pa noong bata ako… ay muling nagpadala ng signal.”
Bago pa man makapagsalita ang mga armadong kidnappers na binayaran nila, biglang narinig ang malalakas na ugong ng mga helicopter mula sa himpapawid. Sa labas ng bodega, maririnig ang sunod-sunod na tunog ng pagpreno ng dose-dosenang mga itim na armored vehicles.
BOOM!
Ang dambuhalang pinto ng bodega ay winasak ng isang kontroladong pagsabog. Pumasok ang higit sa limampung lalaki na naka-tactical gear, may hawak na matataas na kalibre ng armas, at mabilis na pinadapa ang tatlong kidnappers na binayaran ng aking biyenan sa loob ng limang segundo.
Bahagi 3: Ang Pagdating ng Pinuno ng Mafia
Nagkagulo at napasigaw sa matinding takot sina Derrick, ang kanyang ina, at si Sabrina habang pinaliligiran sila ng mga pulang laser sight ng mga baril.
Mula sa gitna ng usok, pumasok ang isang matangkad na lalaki na naka-suot ng mamahaling itim na long coat, may mga tattoo sa leeg, at may hawak na gintong rebolber. Si Nikolai Volkov.
Nang makita niya akong nakatali, duguang ang labi, at may pasa sa mukha, ang kanyang mga mata ay naging kasing-talas ng patalim. Lumakad siya patungo sa akin at mabilis na tinalupan ng kutsilyo ang mga lubid na nakatali sa aking mga kamay.
“Elena… aking kapatid. Sa wakas, natagpuan din kita,” seryoso ngunit may panginginig sa boses na sabi ni Nikolai, sabay luhod sa harap ko upang suriin ang aking mga sugat.
Mabilis na lumapit ang mga tauhan niya at isinuot sa akin ang isang marangyang coat. Tumingin si Nikolai kina Derrick na ngayon ay nanginginig sa takot sa isang sulok.
“S-Sino kayo?! Anong kailangan ninyo sa amin?!” nauutal na sigaw ni Derrick, habang ang kanyang mukha ay tuluyan nang nawalan ng kulay.
Lumapit ang personal secretary ni Nikolai at nag-abot ng tablet. “Boss, ang lalaking iyan ay si Derrick Santos, ang asawa ni Lady Elena na nagnakaw ng pondo at nag-organisa ng pagdukot na ito kasama ang kanyang ina at kabit.”
Bahagi 4: Ang Singil ng Putikan
Ngumiti si Nikolai—isang ngiti ng isang demonyo na handang pumatay. “Kinasabwat ninyo ang mga kriminal para ipabihag ang aking kapatid para sa pera ng seguro? Hindi ninyo alam na ang perang hinahangad ninyo ay barya lang sa buong imperyo ng pamilya ko.”
“E-Elena… Bae… tulungan mo kami! Nagkamali kami!” biglang bumagsak si Derrick sa kanyang mga tuhod, umiiyak at nagmakaawa habang gumagapang sa maruming semento patungo sa paanan ko. “Natukso lang ako kay Sabrina! Siya ang nag-plano ng lahat ng ito!”
Lumuhod din ang aking biyenan at si Sabrina, nanginginig sa takot dahil alam nilang ang mga lalaking nasa harap nila ay hindi ordinaryong pulis, kundi mga taong may hawak ng buhay at kamatayan sa dilim. “Elena… patawad! Patawarin mo kami!”
Tinitigan ko sila mula sa itaas, habang pinupunasan ko ang dugo sa aking labi.
“Limang taon ko kayong pinaglingkuran at itinuring na pamilya, Derrick,” malamig kong sinabi. “Ngunit dahil pinili ninyong pagka-kahan ang buhay ko para sa pera, sisiguraduhin kong ang bawat sandali ng natitira ninyong buhay ay bibilangin ninyo sa pinakamadilim na piitan ng bansa kung saan walang sinumang makakarinig sa mga iyak ninyo.”
Sa isang hudyat ng aking kamay, pumasok ang mga ahente ng Interpol na tinawagan din ng aking kuya, at mabilis na binuhat at isinakay sina Derrick, ang kanyang ina, at si Sabrina sa mga sasakyan habang umiiyak at nagmamakaawa nang luhaan.
Umalis kami sa bodega kasama ang aking Kuya Nikolai. Habang nakaupo ako sa loob ng marangyang sasakyan, alam ko sa sarili ko na ang mga anino ng aking kahapon at ang aking pagpapakumbaba ay tuluyan nang natapos, at ngayon, kasama ang aking totoong pamilya at ang aking tunay na kapangyarihan, ako ay handa nang mamuhay nang may ganap na kapayapaan at kalayaan.