Ang pangalan ng botika sa resibo ay Silang Care Pharmacy<\/i>. Sa likod nito, naroon ang mabilis ngunit pamilyar na pirma ni Victor Cruz, at ang labing-isang numerong tanging silang dalawa lamang at ang lupon ng mga direktor ang nakakaalam\u2014ang pribadong linya ni Victor.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/phnews.news\/wp-content\/uploads\/2026\/11\/Capture-40.png\")
<\/p>\n
“Bakit?” bulong ni Gabriel sa sarili, mahigpit ang pagkakahawak sa manibela hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko. “Bakit magkakilala ang taong iyon at si Victor? At kung siya nga si Elena, bakit siya nagtatago? Bakit siya mukhang pulubi?”<\/p>\n
Labing-walong taon silang nagsama ni Elena. Kilala niya ang bawat kislap sa mga mata nito, ang bawat paghinga, at ang hindi sinasadyang pagkagat nito sa ibabang labi tuwing kinakabahan o natatakot. Ang babaeng nakita niya sa puntod kanina ay walang duda na ang kanyang asawa. Ngunit ang takot sa mga mata nito nang makita siya ay hindi takot ng isang estranghero\u2014iyon ay takot ng isang taong binalaan o pinagbantaan.<\/p>\n
Pagdating sa poblacion ng Silang, agad na hinanap ni Gabriel ang nasabing botika. Nakatayo ito sa isang masikip na eskinita sa gilid ng lumang palengke. Ipinarada niya ang mamahaling sasakyan sa hindi kalayuan, isinuot ang kanyang maitim na salamin at sumbrero upang hindi agad makilala, at pumasok sa loob.<\/p>\n
Isang babaeng parmasyutiko na nasa edad apatnapu ang nakabantay sa likod ng salaming estante. Inilabas ni Gabriel ang resibo at inilapag sa ibabaw ng mesa kasama ang limang libong piso.<\/p>\n
“Magandang umaga,” panimula ni Gabriel, pilit na pinapakalma ang nanginginig na boses. “Nais ko lang sanang itanong kung sino ang bumili ng gamot na ito kahapon ng alas-otso ng umaga. Importante lang para sa isang miyembro ng pamilya.”<\/p>\n
Tumingin ang parmasyutiko sa pera, pagkatapos ay sa resibo, at saka sa mukha ni Gabriel. Kinuha nito ang pera at maingat na itinago sa ilalim ng kahera bago nagsalita nang pabulong.<\/p>\n
“Isang babaeng marungis, sir. Madalas siya rito tuwing ikalawang linggo. Parang wala sa sarili kung minsan, palaging nakayuko at takot na takot makipag-usap. Pero kahapon, nagulat kami dahil may kasama siyang lalaking nakasuot ng maayos na polo at nakasalamin. Matangkad, maputi, at mukhang mayaman.”<\/p>\n
Bumilis ang tibok ng puso ni Gabriel. Ang paglalarawan ay eksaktong tumutugma kay Victor.<\/p>\n
“Anong binili nila?” tanong ni Gabriel.<\/p>\n
“Mga gamot para sa matinding pananakit ng ulo at pampakalma,” sagot ng babae habang binubuklat ang kanilang logbook. “Pero narinig ko silang nag-uusap nang mahina sa labas. Sabi ng lalaki, ‘Huwag kang lalabas sa lumang bodega sa tabi ng sapa. Kapag nagpakita ka sa kanya, hindi lang ikaw ang mawawala, pati ang kapatid mo sa probinsya.’<\/i> Pagkatapos ay isinulat ng lalaki ang numero niya sa likod ng resibo at sinabing tumawag lang kung sakaling maubos ang pagkain.”<\/p>\n
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Gabriel. Ang mundo niya ay tila tumigil sa pag-ikot. Hindi aksidente ang pagkawala ni Elena. Hindi ito namatay sa ilog sa Batangas. Ang lahat ay isang masalimuot at maruming palabas!<\/p>\n
“Saan ang lumang bodega na tinutukoy niya?” tanong ni Gabriel, halos hindi na makahinga sa galit.<\/p>\n
“Diyan lang sa dulong bahagi ng Barangay Tubuan, sir. May lumang gilingan ng palay doon na matagal nang abandonado. Malapit sa sapa.”<\/p>\n
Nagpasalamat si Gabriel at mabilis na lumabas ng botika. Bago siya sumakay sa sasakyan, kinuha niya ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang pinagkakatiwalaang pribadong imbestigador at pinuno ng seguridad na si Koronel Mateo, isang retiradong opisyal ng militar na matagal nang nagtatrabaho para sa pamilya Montemayor.<\/p>\n
“Mateo,” bungad ni Gabriel nang sagutin ang tawag. “Kailangan kita ngayon din. Magdala ka ng apat na tauhan na mapagkakatiwalaan. Pumunta kayo sa Barangay Tubuan sa Silang, malapit sa lumang gilingan. Bukod doon, gusto kong halungkatin mo ang lahat ng transaksyon ni Victor Cruz sa nakalipas na dalawang taon\u2014lahat ng kontrata, bank transfers, at ang nangyari sa imbestigasyon sa ilog ng Batangas.”<\/p>\n
“Masusunod, Boss Gabriel. May problema ba?”<\/p>\n
“Buhay si Elena, Mateo. At hawak siya ni Victor.”<\/p>\n
Binaba ni Gabriel ang tawag at muling pinaharurot ang sasakyan. Habang papalapit siya sa liblib na bahagi ng Barangay Tubuan, bumabalik sa kanyang alaala ang mga nakaraang buwan. Noong nawala si Elena, si Victor ang unang dumamay sa kanya. Si Victor ang nag-asikaso ng paghahanap sa Batangas, ang kumausap sa mga pulis, at ang nagkumbinsi kay Gabriel na ipadeklarang patay na si Elena pagkatapos ng anim na buwan upang maisaayos ang mga ari-arian at negosyo.<\/p>\n
At dahil sa matinding depresyon ni Gabriel noon, ipinagkatiwala niya kay Victor ang pamamahala sa Montemayor Logistics Group. Binigyan niya ito ng apatnapung porsyento ng shares bilang pasasalamat sa katapatan nito. Sa loob ng isang taon, lumago ang yaman ni Victor, nakabili ito ng mga lupain, at unti-unting inililipat ang mga pangunahing kliyente ng kumpanya sa isang bagong korporasyon na nakapangalan sa mga kamag-anak nito.<\/p>\n
“Isa kang ahas, Victor,” nagngangalit na bulong ni Gabriel.<\/p>\n
Ipinarada ni Gabriel ang kanyang sasakyan sa ilalim ng malalaking puno ng mangga, may dalawang daang metro ang layo mula sa lumang gilingan ng palay. Tahimik ang paligid. Tanging ang lagaslas ng tubig sa sapa at ang huni ng mga ibon ang maririnig. Maingat siyang naglakad palapit sa kinakalawang na pinto ng bodega.<\/span><\/p>\n Sa loob, narinig niya ang mahinang pag-iyak.<\/p>\n Dahan-dahang itinulak ni Gabriel ang pinto.<\/span> Lumangitngit ito nang malakas.<\/span> Sa madilim na sulok ng bodega, sa ibabaw ng pinagtagpi-tagping karton at lumang kumot, nakita niya si Elena na nakayakap sa kanyang mga tuhod at nanginginig.<\/p>\n “Elena…” mahinang tawag ni Gabriel.<\/p>\n Napaigtad ang babae at agad na sumiksik sa pader. “Huwag! Sinabi ko nang hindi ako lalapit sa kanya! Huwag ninyong sasaktan si Marco!”<\/p>\n Lumuhod si Gabriel sa maruming semento, hindi alintana ang kanyang mamahaling amerikana. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang mga kamay upang ipakita na wala siyang dalang masama.<\/p>\n “Elena, mahal ko, tingnan mo ako,” malumanay ngunit basag ang boses ni Gabriel. “Ako ito, si Gabriel. Hindi kita sasaktan. Walang mananakit sa kapatid mong si Marco. Ligtas na kayo.”<\/p>\n Unti-unting nag-angat ng mukha si Elena. Sa sinag ng araw na pumapasok mula sa mga butas ng bubong, nakita ni Gabriel ang malalalim na eyebags nito, ang mga peklat sa braso, at ang labis na pangangayayat. Ngunit nang magtama ang kanilang mga mata, unti-unting nawala ang takot sa mukha ng babae at napalitan ng matinding pagtangis.<\/p>\n “Gabriel…” hagulgol ni Elena, at agad na yumakap nang mahigpit sa asawa. “Akala ko hindi na kita makikita. Akala ko mamamatay na ako rito.”<\/p>\n Niyakap ni Gabriel nang buong higpit ang asawa, hinahaplos ang magulo nitong buhok habang patuloy na umaagos ang sarili niyang mga luha. “Patawarin mo ako, Elena. Patawarin mo ako dahil naging bulag ako. Patawarin mo ako dahil hindi ko sinagot ang tawag mo noong gabing iyon.”<\/p>\n Nang medyo kumalma na si Elena, ikinuwento nito ang lahat ng nangyari. Noong gabing bumiyahe siya patungong Batangas, may natuklasan siyang mga dokumento sa bahay\u2014mga pekeng resibo at kontrata na nagpapatunay na ninanakawan ni Victor ang kumpanya ng bilyon-bilyong piso. Tinatawagan niya si Gabriel upang sabihin ito, ngunit hindi sumagot si Gabriel dahil nasa isang pulong.<\/p>\n Sa daan, hinarang ng mga tauhan ni Victor ang kanyang sasakyan. Pinatay nila ang drayber at inihulog ang kotse sa ilog matapos kunin ang bag at singsing ni Elena upang palabasing nalunod ito. Binalak ni Victor na patayin din si Elena, ngunit nagmakaawa ito. Dahil sa takot na makonsensya o mabuking kung ipapapatay niya nang tuluyan ang asawa ng kanyang matalik na kaibigan, nagpasya si Victor na itago na lamang si Elena sa liblib na lugar.<\/p>\n Pinainom niya ito ng mga gamot na nagpapahina sa memorya at nagdudulot ng matinding pagkalito, at tinakot na papatayin ang nag-iisang kapatid ni Elena sa probinsya kung magpapakita ito kay Gabriel.<\/p>\n “Pumupunta lang ako sa sementeryo tuwing anibersaryo ng pagkawala ko,” umiiyak na sabi ni Elena. “Gusto lang kitang makita kahit sa malayo, Gabriel. Gusto kong masigurong ligtas ka.”<\/p>\n Nanginig sa poot ang buong katawan ni Gabriel. Habang yakap ang asawa, tumunog ang kanyang telepono. Si Koronel Mateo ang tumatawag.<\/p>\n “Boss Gabriel, nandito na kami sa labas ng bodega,” ulat ni Mateo. “At may isa pang balita\u2014paparating ang sasakyan ni Victor Cruz sa direksyong ito. Mukhang nakatanggap siya ng tawag mula sa parmasyutiko sa bayan.”<\/p>\n Tumingin si Gabriel sa kanyang asawa at marahang pinunasan ang luha nito. “Tapos na ang pagtatago mo, mahal ko. Ngayon, tayo naman ang maniningil.”<\/p>\n