![\"\"](\"https:\/\/phnews.news\/wp-content\/uploads\/2026\/11\/Capture-13.png\")
<\/p>\nBAHAGI 2<\/b><\/p>\n
Nanigas ang buong katawan ko nang dahan-dahang bumukas ang mabigat na kahoy na pinto ng banyo. Ang bawat tibok ng puso ko ay parang hampas ng martilyo sa aking dibdib. Sa buong buhay ko bilang tagapagmana ng pamilya Moretti, wala akong kinatakutang tao o sitwasyon. Humarap na ako sa mga bala, sa mga traydor, at sa mga pinakamasasamang kriminal sa New England nang hindi kumukurap. Pero sa mga sandaling iyon, ang simpleng pag-alingawngaw ng marahang boses ng isang babae ay nagpatiklop sa aking tuhod.<\/p>\n
“Boys, come on. Malamig na ang pagkain natin, at baka gabihin tayo sa biyahe pauwi,” malumanay ngunit may halong pagmamadaling tawag niya mula sa maliit na pasilyo sa labas.<\/p>\n
“Mommy! May nakita kaming giant na kamukha namin!” sigaw ng isa sa mga bata\u2014ang may maliit na peklat sa gilid ng noo, na parang eksaktong kopya ng peklat na nakuha ko noong ako’y bata pa matapos mahulog sa hagdan ng aming mansyon.<\/p>\n
Lumabas ako ng banyo, parang hinihila ng isang puwersang hindi ko mapigilan. Nang magtama ang aming mga paningin sa ilalim ng madilim-dilaw na ilaw ng pasilyo, napatigil siya sa paghinga. Ang hawak niyang maliit na bag ay dahan-dahang dumausdos mula sa kanyang mga kamay at bumagsak sa alpombra nang walang ingay.<\/p>\n
“Elena…” Ang pangalang iyon ay lumabas mula sa aking lalamunan bilang isang gumaralgal na bulong.<\/p>\n
Si Elena Rossi. Ang tanging babaeng nagturo sa akin kung ano ang pakiramdam ng maging isang ordinaryong tao, at hindi isang mamamatay-tao o simbolo ng takot. Anim na taon na ang nakalilipas mula nang bigla siyang maglaho sa buhay ko na parang bula\u2014walang sulat, walang paalam, walang bakas. Iniwan niya akong nagdurusa sa paniniwalang nagsawa siya sa marahas kong mundo o baka may masamang nangyari sa kanya dahil sa mga kaaway ko.<\/p>\n
Namutla si Elena. Ang kanyang magagandang berdeng mata, na dating puno ng init tuwing tinitingnan ako, ay napuno ng matinding sindak. Agad niyang hinila ang apat na bata sa kanyang likuran, pilit silang itinatago gamit ang kanyang manipis na katawan, na parang isa akong mabangis na hayop na handang manakit sa kanila anumang saglit.<\/p>\n
“Dominic,” nanginginig ang kanyang labi nang banggitin niya ang pangalan ko. “Pakiusap… huwag dito. Huwag sa harap ng mga anak ko.”<\/p>\n
Mga anak ko.<\/i> Ang mga salitang iyon ay parang patalim na bumaon sa aking pandinig. Tumingin ako sa apat na pares ng madidilim na mga matang nakasilip mula sa likod ng coat ni Elena. Pare-pareho silang nakatitig sa akin nang may pagtataka at walang kamuwang-muwang na kuryosidad. Ang kanilang mga panga, ang bagsak ng kanilang buhok, ang paraan ng pagtindig\u2014wala nang kailangan pang sabihin. Ang dugo ng mga Moretti ay dumadaloy sa kanilang mga ugat.<\/p>\n
<\/p>\n
“Apat sila, Elena?” tanong ko, dahan-dahang humakbang papalapit sa kanya. “Apat na lalaki? At anim na taon silang nabubuhay sa mundong ito nang hindi ko man lang alam?”<\/p>\n
“Huwag kang lalapit!” marahas niyang bulong, pinipigilan ang boses upang hindi makaakit ng atensyon mula sa ibang mga kumakain sa restaurant. “Wala kang karapatan sa kanila, Dominic. Matagal nang natapos ang anumang namagitan sa atin.”<\/p>\n
“Walang karapatan?” Napangisi ako nang mapait, ngunit ang totoo ay durog na durog ang aking kalooban. “Kalahati ng mukha nila ay akin. Ang sarili kong dugo ang nagbigay sa kanila ng buhay! Bakit ka umalis nang hindi sinasabi sa akin na nagdadalantao ka? Bakit mo ipinagkait sa akin ang sarili kong mga anak?”<\/p>\n
Tumingin si Elena sa akin nang may halong galit at lungkot na matagal nang kinikimkim. “Dahil kung nanatili ako, patay na sila ngayon, Dominic. O baka naman ginawa mo na silang mga halimaw na katulad ng pamilya mo.”<\/p>\n
Bago pa ako makasagot, tumunog ang telepono sa loob ng aking bulsa. Ang screen ay nagpapakita ng pangalan ng aking ama, si Don Vittorio Moretti. 7:05 na ng gabi. May dalawampu’t limang minuto na lamang bago ang opisyal na oras ng aking proposal kay Sloane Barrett. Ang buong alta-sosyedad ng Boston, ang mga politiko, at ang mga pinuno ng iba’t ibang sindikato ay naghihintay na sa conservatory sa tabi ng Charles River.<\/p>\n
Pinatay ko ang tawag nang hindi sinasagot. Sa mga sandaling iyon, ang bilyun-bilyong dolyar na kasunduan, ang mga barkong kargamento, at ang pekeng ngiti ni Sloane ay biglang naglaho sa aking isip. Walang ibang mahalaga kundi ang limang taong nakatayo sa harap ko.<\/p>\n
“Sumama kayo sa akin,” matigas ngunit mahinahong utos ko. “Kailangan nating mag-usap sa isang pribadong lugar. Ngayon din.”<\/p>\n
“Hindi ako sasama sa ‘yo kahit saan,” mariing tanggi ni Elena habang pinupulot ang kanyang bag. “Umalis ka na, Dominic. May engagement kang kailangang puntahan. Nabasa ko sa balita. Ang kasal ng taon sa pagitan ng pamilya Moretti at pamilya Barrett. Huwag mo nang guluhin ang tahimik naming buhay.”<\/p>\n
Tumalikod siya at marahang itinulak ang mga bata patungo sa emergency exit na patungo sa gilid ng eskinita. Ngunit bago pa siya makalabas, lumabas ako sa likod niya at hinarangan ang pinto gamit ang aking braso.<\/p>\n
“Sa tingin mo ba hahayaan kitang mawala muli matapos kong makita ito?” titig ko sa kanyang mga mata. “Matagal kitang hinanap, Elena. Anim na buwan akong hindi natulog nang umalis ka. Inubos ko ang milyon-milyon para lang malaman kung buhay ka pa. At ngayong nalaman kong ipinagkait mo sa akin ang aking mga anak, sa tingin mo ba tatalikod lang ako para magsuot ng singsing sa daliri ng ibang babae?”<\/p>\n
“Mommy, sino po siya?” tanong ng isa sa mga bata, lumapit ito at hinawakan ang coat ni Elena. “Bakit po galit ang lalaki?”<\/p>\n
Bumaba ang tingin ko sa bata. Lumuhod ako upang magkapantay ang aming mga mata. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ko ang pamumuo ng luha sa aking mga mata. “Hindi ako galit, bata,” mahina kong sabi. Inabot ko ang aking kamay upang marahang haplusin ang kanyang pisngi. Napansin kong may maliit na dimple siya sa kanang pisngi\u2014katulad na katulad ng sa aking ina na matagal nang pumanaw. “Ano ang pangalan mo?”<\/p>\n
“Leo po,” sagot ng bata, hindi natatakot sa akin. “Ito po si Lucas, si Liam, at si Lorenzo. Quadruplets po kami.”<\/p>\n
Leo, Lucas, Liam, at Lorenzo.<\/i> Apat na pangalang Italyano. Apat na munting buhay na binuo sa pagmamahalan namin ni Elena anim na taon na ang nakalipas.<\/p>\n
Tumayo ako at muling hinarap si Elena. “Makinig ka sa akin nang mabuti. May mga tauhan ako sa labas. Hindi kita pipilitin gamit ang dahas, alam mong hindi ko kailanman kayang saktan ka o ang mga bata. Pero hindi ako aalis dito nang hindi ko nalalaman ang buong katotohanan. Bakit ka talaga umalis, Elena? Sino ang nagtaboy sa ‘yo?”<\/p>\n
Nang marinig ang huling tanong ko, dumaan ang isang matinding anino ng kilabot sa mukha ni Elena. Napatingin siya sa paligid, na para bang bawat anino sa pasilyo ay may mga matang nagmamasid.<\/p>\n
“Ang iyong ama,” nanginginig niyang bulong. “Si Don Vittorio.”<\/p>\n
Parang tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. “Ang ama ko?”<\/p>\n
“Anim na taon na ang nakalilipas, bago mo pa malaman na buntis ako, pinuntahan ako ni Vittorio sa apartment ko,” pagtatapat ni Elena, habang tumutulo ang mga luhang matagal na niyang pinipigilan. “Sinabi niya sa akin na kung hindi ako aalis ng Boston nang walang sinasabi sa ‘yo, sisiguraduhin niyang mamamatay ka sa isang pekeng ambush ng mga kalabang pamilya. Sinabi niya na ang isang simpleng guro na tulad ko ay isang malaking lamat sa iyong pagiging susunod na Don. Kailangan mo raw ng isang babaeng galing sa makapangyarihang pamilya upang patatagin ang imperyo ng mga Moretti.”<\/p>\n
Huminga siya nang malalim, pilit pinapatatag ang kanyang boses. “Noong una, handa akong lumaban. Handa akong sabihin sa ‘yo ang totoo. Pero nang sumunod na linggo, dinala ako ng mga tauhan niya sa isang clinic kung saan nalaman kong apat ang dinadala ko sa aking sinapupunan. Sinabi ni Vittorio sa akin nang harapan: ‘Umalis ka ngayon din at itago mo ang mga batang iyan, o papatayin ko silang lahat bago pa man sila makahinga sa mundong ito.’ Natakot ako, Dominic! Apat na sanggol ang nasa loob ng tiyan ko! Paano ko isusugal ang buhay nila laban sa sarili mong ama?”<\/p>\n
Nang marinig ko iyon, ang dugong Moretti sa loob ko ay nag-init sa paraang hindi ko pa kailanman naramdaman. Ang sarili kong ama. Ang lalaking nagturo sa akin na ang pamilya ang pinakamahalagang bagay sa mundo, ang siya mismong nagbanta sa buhay ng sarili niyang mga apo at nagtaboy sa babaeng mahal ko.<\/p>\n
Lahat ng ito ay para lamang sa kasunduan kay Sloane Barrett. Para sa kapangyarihan. Para sa pera.<\/p>\n
Muling nag-vibrate ang aking telepono. Sa pagkakataong ito, hindi lang si Vittorio ang tumatawag. May sunod-sunod na mensahe mula sa aking mga gwardya: Don Dominic, nasaan na kayo? Nagsisimula nang magtanong ang pamilya Barrett. Darating na si Sloane sa gazebo.<\/i><\/p>\n
Kinuha ko ang velvet box mula sa bulsa ng aking mamahaling coat. Binuksan ko ito sandali at tiningnan ang kumikinang na diamond ring\u2014isang singsing na sumisimbolo sa isang buhay ng kasinungalingan, kawalang-katarungan, at pagkaalipin sa mga kagustuhan ng aking ama.<\/p>\n
Walang pag-aalinlangan, isinara ko ang kahon at ibinagsak ito sa basurahan sa gilid ng pinto.<\/p>\n
“Dominic… ano’ng ginagawa mo?” gulat na tanong ni Elena nang makita ang ginawa ko.<\/p>\n
“Tinapos ko na ang kasalungat ng aking kapalaran,” seryoso kong sagot habang hinuhubad ang aking kurbata at itinapon din ito. Tumingin ako sa apat kong anak, na ngayon ay tahimik na nakatingin sa kanilang ina at sa akin. “Leo, Lucas, Liam, Lorenzo. Ako ang inyong ama.”<\/p>\n
Nanlaki ang mga mata ng apat na bata. Si Lorenzo, ang pinakamaliit sa kanila, ay dahan-dahang lumapit sa akin at hinawakan ang aking pantalon. “Ikaw po ang daddy namin? Sabi po ni Mommy nasa malayo raw po kayo at nagtatrabaho bilang sundalo para protektahan kami.”<\/p>\n
Lumuhod muli ako at sa pagkakataong ito ay hindi ko na napigilan ang aking sarili na yakapin ang apat na munting bata. Ang kanilang maliliit na bisig na yumakap pabalik sa aking leeg ang nagbigay sa akin ng sagot na matagal ko nang hinahanap. Sa buong buhay ko, inakala kong ang kapangyarihan ay nasusukat sa dami ng taong natatakot sa akin. Ngunit sa yakap ng aking mga anak, natanto ko na ang tunay na kapangyarihan ay ang kakayahang protektahan ang mga taong tunay mong minamahal.<\/p>\n
Tumingin ako kay Elena habang yakap ko ang mga bata. “Hindi na kayo magtatago pa. Tapos na ang panahon ng pagkatakot kay Vittorio Moretti. Ang Boston ay magkakaroon ng bagong pinuno ngayong gabi, at sisiguraduhin kong walang sinuman ang makakahawak muli sa inyo.”<\/p>\n
Tumayo ako at inilabas ang aking telepono. Tinawagan ko si Marco, ang aking pinakapinagkakatiwalaang kanang-kamay at kapitan ng aking sariling pribadong grupo ng mga sundalo\u2014mga lalaking tapat lamang sa akin at hindi sa aking ama.<\/p>\n
“Marco,” malamig kong utos sa kabilang linya. “Dalhin mo ang dalawang armored SUV sa Back Bay restaurant ngayon din. Magdala ka ng pinakamahuhusay nating tauhan. May pamilya akong kailangang protektahan.”<\/p>\n
“Pamilya, Boss? Paano ang proposal kay Miss Barrett?” nagtatakang tanong ni Marco.<\/p>\n
“Kanselahin ang proposal,” mariin kong sagot na umalingawngaw sa buong pasilyo. “At ipunin mo ang buong konseho sa mansyon sa tabi ng ilog. Sabihin mo kay Vittorio na papunta na ako… kasama ang tunay na mga tagapagmana ng pamilya Moretti.”<\/p>\n