{"id":278,"date":"2026-07-05T13:17:44","date_gmt":"2026-07-05T13:17:44","guid":{"rendered":"https:\/\/phnews.news\/?p=278"},"modified":"2026-07-05T13:18:51","modified_gmt":"2026-07-05T13:18:51","slug":"278","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/phnews.news\/?p=278","title":{"rendered":"Binuhat ko ang natutulog kong anak papasok sa hotel na lihim kong pinondohan, pero dahil lang sa luma kong jacket ay pinalayas kami ng dalawang receptionist. Hindi nila alam na ang lalaking minamaliit nila ang siyang may kapangyarihang magpasya sa kinabukasan ng buong hotel. Ngunit isang simpleng kabutihang ginawa ng isang housekeeping staff nang gabing iyon ang tuluyang nagbago sa kapalaran ng lahat."},"content":{"rendered":"
\n
Binuhat ko ang natutulog kong anak papasok sa hotel na lihim kong pinondohan, pero dahil lang sa luma kong jacket ay pinalayas kami ng dalawang receptionist. Hindi nila alam na ang lalaking minamaliit nila ang siyang may kapangyarihang magpasya sa kinabukasan ng buong hotel. Ngunit isang simpleng kabutihang ginawa ng isang housekeeping staff nang gabing iyon ang tuluyang nagbago sa kapalaran ng lahat.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Tiningnan ng receptionist ang lalaking kandong ang isang anim na taong gulang na batang babae na mahimbing na natutulog.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Luma ang kanyang jacket.<\/div>\n<\/div>\n
\n
May alikabok ang kanyang sapatos dahil sa mahabang biyahe.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Sa kabilang kamay ay hawak niya ang isang palumpon ng puting bulaklak na bahagya nang nalanta.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Isang mabilis na tingin lamang ang ibinigay ng babae bago malamig na nagsalita.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Pasensya na po, wala na kaming bakanteng kuwarto ngayong gabi.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Tahimik na sumulyap ang lalaki sa reservation board sa likod ng counter.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Maaari po bang pakisuri muli? May reservation po ako.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hindi man lang hinawakan ng receptionist ang keyboard.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Hindi na kailangan. Sa totoo lang, hindi yata bagay sa inyo ang hotel na ito. Baka mas mabuti kung sa murang inn malapit sa terminal na lang kayo.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Napangiti ang kasama nitong receptionist.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Baka maling hotel ang na-book ninyo.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hindi sumagot ang lalaki.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Marahan lamang niyang inayos ang kanyang anak na natutulog sa kanyang balikat upang hindi mahulog ang maliit nitong kumot.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Mas hinigpitan din niya ang pagkakahawak sa palumpon.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hindi siya nagpaliwanag.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hindi rin siya nagalit.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Dahil hindi alam ng dalawang babaeng nasa harapan niya…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Na siya mismo ang lihim na nagpondo sa pagtatayo ng hotel na iyon ilang taon na ang nakalipas.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Na ang general manager ng hotel ay direktang nag-uulat sa kanya bawat buwan.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Na sapat na ang isang tawag niya upang dumating ang buong management team sa loob lamang ng ilang minuto.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ngunit hindi pa niya gustong sabihin iyon.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hindi pa ngayon.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ilang oras lamang ang nakalipas…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Kabababa lang nilang mag-ama sa huling flight matapos ang halos sampung oras na paglalakbay.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Halos hindi nakatulog ang bata sa biyahe.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Paglapag pa lamang ng eroplano ay agad na itong nakatulog sa balikat ng kanyang ama.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Tatlong taon na ang nakalipas mula nang pumanaw ang kanyang asawa dahil sa matagal na karamdaman.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Mula noon…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Siya na ang ama.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Siya na rin ang ina.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Natuto siyang magtirintas ng buhok kahit noong una ay palaging umiiyak ang anak dahil nasasaktan.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Natuto siyang magluto ng mga pagkaing paborito nito.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Natuto siyang yakapin ang anak sa tuwing nagigising ito sa kalagitnaan ng gabi habang tinatawag ang kanyang ina.<\/div>\n<\/div>\n
\n
May mga araw na pakiramdam niya ay unti-unti na siyang nakakabangon.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ngunit sapat na ang isang lumang awitin…<\/div>\n<\/div>\n
\n
O isang damit na kahawig ng dating suot ng kanyang asawa…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Upang muling bumalik ang sakit.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Kinabukasan…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ikatlong anibersaryo ng pagpanaw ng kanyang asawa.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Taun-taon ay bumibili silang mag-ama ng bulaklak upang dalhin sa lugar na kanyang pinaglilibingan.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ganoon din ngayong taon.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hindi man mamahalin ang hawak niyang bulaklak.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ito na lamang ang natitirang palumpon sa maliit na tindahan sa paliparan.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ngunit iyon ang paboritong bulaklak ng kanyang asawa.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Bago makatulog ang kanyang anak ay paulit-ulit itong nagsabi.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Daddy, ingatan mo po ang mga bulaklak. Siguradong matutuwa si Mommy.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Nangako siya.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Kaya kahit bahagya nang nalanta ang mga talulot matapos ang mahabang biyahe…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Mahigpit pa rin niya itong hawak.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ang hotel na nasa harapan nila ang pinakamalapit sa sementeryo.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Plano niyang magpalipas lamang ng isang gabi roon bago dalhin ang anak kinabukasan upang dalawin ang ina nito.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Simple lang sana ang lahat.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hanggang sa makita ng dalawang receptionist ang kanyang lumang jacket.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Maliwanag ang lobby ng hotel.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Sunod-sunod ang pagpasok ng mga bisitang nakasuot ng mamahaling amerikana at business suit.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Katatapos lamang ng isang malaking corporate event.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Mahinang tumutugtog ang musika sa buong lobby.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Walang sinuman ang pumapansin sa mag-amang tahimik na nakatayo sa gilid ng reception.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Muli siyang nagsalita nang mahinahon.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Sigurado po akong may reservation ako.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Napakunot-noo ang receptionist.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Hindi ba ninyo naiintindihan?<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Hindi tumatanggap ang hotel namin ng mga taong walang kakayahang magbayad.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Kung mananatili kayo rito, maaapektuhan ang imahe ng hotel.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Dahan-dahang lumapit ang security guard.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Sa sandaling iyon…<\/div>\n<\/div>\n
\n
May isang babaeng naka-uniporme ng housekeeping na nagtutulak ng cleaning cart ang napadaan.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Huminto siya.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Tiningnan ang batang mahimbing na natutulog.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Pagkatapos ay tumingin sa bahagyang nalantang palumpon.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Tahimik siyang kumuha ng malinis na kumot mula sa kanyang cart.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Marahan niya itong ibinalot sa bata.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Malamig ang gabi.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Kung wala talaga kayong matutuluyan…<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Maaari munang magpahinga ang bata sa staff room namin.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Ako na ang bahala.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Bahagyang yumuko ang lalaki.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 Maraming salamat po.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ngumiti lamang ang babae.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Hindi niya alam…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Na ang maliit na kabutihang ginawa niya nang gabing iyon ang tuluyang magbabago sa kanyang buhay.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Kasabay nito…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Biglang huminto sa harap ng hotel ang sunod-sunod na mamahaling sasakyan.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Nagmamadaling lumabas ang general manager kasama ang buong management team upang salubungin ang kanilang espesyal na panauhin.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Ngunit pagpasok pa lamang niya sa lobby…<\/div>\n<\/div>\n
\n
Bigla siyang natigilan nang makita ang lalaking kandong ang natutulog na bata sa harap ng reception.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Namutla siya.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Nahulog ang hawak niyang folder sa makintab na sahig.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Nanginginig ang kanyang tinig habang malakas na nasambit.<\/div>\n<\/div>\n
\n
\u2014 S-Sir… Kayo po… bakit kayo nakatayo rito?<\/div>\n<\/div>\n
\n
\n

Ipagpapatuloy \"\ud83d\udc47\"<\/span><\/p>\n

\n
Karugtong ng kwento\u00a0\"\ud83d\udc47\"<\/span><\/div>\n<\/div>\n
\n
\n

Nanginginig ang boses ng general manager habang mabilis siyang lumapit sa reception.\u2014Sir\u2026 kayo po ba talaga iyan?Napatingin ang dalawang receptionist sa isa\u2019t isa.Hindi nila maunawaan kung bakit ang lalaking ilang sandali pa lamang ang nakalipas ay halos palabasin na nila ay biglang tinawag na \u201cSir\u201d ng pinakamataas na opisyal ng hotel.Tahimik na tumango ang lalaki.\u2014Magandang gabi, Roberto.Namuti ang mukha ng general manager.Tatlong taon na siyang namamahala sa hotel, ngunit ito pa lamang ang ikalawang pagkakataong nakita niya nang personal ang isa sa pinakamalalaking shareholder ng kompanya.Hindi mahilig magpakilala ang lalaking iyon.Mas gusto nitong bumisita nang walang abiso upang makita ang tunay na kalagayan ng bawat hotel.Hindi siya kailanman dumarating na may kasamang bodyguard.Hindi rin gumagamit ng espesyal na sasakyan o VIP escort.Palagi niyang sinasabi na ang tunay na kalidad ng serbisyo ay makikita lamang kapag hindi alam ng mga empleyado kung sino ang kanilang kaharap.Hindi iyon alam nina Karen at Melissa, ang dalawang receptionist.Para sa kanila, isa lamang siyang pagod na ama na nakasuot ng lumang jacket at may dalang batang natutulog.Hindi nila alam na ang taong nasa harapan nila ang isa sa mga nagtayo ng hotel chain na kanilang pinagtatrabahuhan.Nagmamadaling yumuko si Roberto.\u2014Sir\u2026 humihingi po ako ng paumanhin. Hindi ko alam na darating kayo ngayong gabi.Bahagyang ngumiti ang lalaki.\u2014Hindi mo kailangang humingi ng tawad para sa isang bagay na hindi mo alam.Tumigil siya sandali.Pagkatapos ay tumingin sa reception desk.Hindi galit ang kanyang mga mata.Mas nakakatakot ang katahimikang iyon kaysa anumang sigaw.\u2014Pero gusto kong malaman kung ano ang nangyari rito.Tahimik ang buong lobby.Maging ang mga bisitang naghihintay sa elevator ay napalingon.Nanginig si Karen.\u2014S-Sir\u2026 akala po namin\u2026Hindi niya maituloy ang sasabihin.Dahil alam niyang wala siyang maipapaliwanag.Narinig mismo ng maraming tao ang sinabi niya kanina.Hindi man lang niya sinuri ang reservation.Hindi niya man lamang tinanong ang pangalan ng bisita.Hinusgahan niya agad ang lalaki batay lamang sa suot nitong damit.Huminga nang malalim si Roberto.\u2014Karen.\u2014Melissa.\u2014Ipaliwanag ninyo.Nagkatinginan ang dalawa.\u2014Sir\u2026 punuan po kasi ang hotel\u2026Tahimik na nagsalita ang lalaking may kandong na bata.\u2014Hindi mo man lang binuksan ang computer.Parang may bumagsak na malaking bato sa dibdib ni Karen.Tama siya.Hindi nga niya binuksan ang reservation system.Hindi niya sinubukang hanapin ang pangalan.Hindi niya ginawa ang pinakaunang hakbang na itinuro sa training.Dahil sa isip niya, hindi na iyon kailangan.Sigurado siyang walang taong nakadamit nang ganoon ang kayang mag-book ng executive suite.Biglang nagsalita ang housekeeping staff na kanina\u2019y nagbigay ng kumot.\u2014Sir\u2026Lumingon ang lahat sa kanya.Bahagya siyang yumuko.\u2014Pasensya na po kung nakialam ako.\u2014Nakita ko lang pong giniginaw ang bata kaya nagdala ako ng kumot.Ngumiti ang\u00a0lalaki.Sa<\/a>\u00a0unang pagkakataon mula nang pumasok siya sa hotel, tunay na ngumiti ang kanyang mga mata.\u2014Ano ang pangalan mo?\u2014Liza po.\u2014Gaano ka na katagal nagtatrabaho rito?\u2014Labindalawang taon na po.Tahimik siyang tumango.\u2014Salamat.Nagulat si Liza.Hindi niya inaasahang pasasalamatan siya dahil lamang sa isang kumot.Para sa kanya, normal lang ang ginawa niya.Kung may batang giniginaw, tutulungan niya.Kahit sino pa ang mga magulang nito.Lumapit si Roberto.\u2014Sir, ihahanda ko na agad ang Presidential Suite.Umiling ang lalaki.\u2014Hindi kailangan.Napatigil ang lahat.\u2014Ang reservation ko ay ordinaryong family room.\u2014Iyon ang gusto kong gamitin.Nagkatinginan ang mga manager.Hindi nila maintindihan.May karapatan siyang gamitin ang pinakamahal na suite anumang oras.Ngunit pinili pa rin niya ang simpleng kuwartong na-book niya.Tahimik niyang ibinaba ang tingin sa anak.Mahimbing pa rin ang tulog nito.Niyakap nito ang maliit na stuffed bear na halos kupas na ang kulay.\u2014Ayokong magising siya.\u2014Pagod na pagod na ang anak ko.Tumango si Roberto.\u2014Opo, Sir.Mabilis siyang kumuha ng tablet.Ilang segundo lamang ang lumipas ay namutla siya.\u2014Sir\u2026\u2014May reservation nga po kayo.Tumingin siya sa dalawang receptionist.\u2014Tatlong beses pang kinumpirma ng system ngayong hapon.Halos mawalan ng lakas si Karen.Nasa screen ang lahat ng detalye.Bayad na.Nakumpirma na.May espesyal pang request na tahimik na kuwarto dahil may kasamang bata.Hindi niya iyon binuksan.Hindi niya iyon tiningnan.Mas pinili niyang husgahan ang bisita.Tahimik na nagsalita ang lalaki.\u2014Ilang taon na kayong nagtatrabaho rito?\u2014Dalawang taon po.\u2014Ano ang unang itinuturo sa reception training?Hindi sumagot ang dalawa.Alam nila ang sagot.\u201cTratuhin ang bawat bisita nang may paggalang.\u201dHindi \u201ctratuhin ayon sa suot.\u201dHindi \u201ctratuhin ayon sa sasakyan.\u201dKundi bawat bisita.Lumapit ang isa sa mga assistant manager.\u2014Sir\u2026 gusto po ba ninyong ipatawag ang HR ngayong gabi?Tahimik na umiling ang lalaki.\u2014Hindi.Lahat ay nagulat.Akala nila\u2019y agad niyang sisibakin ang dalawang receptionist.Ngunit iba ang sinabi niya.\u2014Bukas ng umaga.\u2014Kapag nakapagpahinga na ang lahat.\u2014Ayokong mawalan ng trabaho ang isang tao dahil lamang sa bugso ng damdamin.Lalong nahiya ang dalawang\u00a0babae.Sa<\/a>\u00a0kabila ng ginawa nila, kalmado pa rin ang lalaking kanilang hinamak.Samantala, maingat na inilagay ni Liza ang maliit na kumot sa balikat ni Sophie.Napansin niyang bahagyang gumalaw ang bata.Marahan nitong ibinulong habang nakapikit pa rin.\u2014Daddy\u2026\u2014Nandito na ba tayo?Mahinang hinaplos ng ama ang buhok nito.\u2014Oo, anak.\u2014Matulog ka lang.\u2014Pupuntahan natin si Mommy bukas.Muling nakatulog ang bata.Tahimik ang buong lobby.May ilang empleyadong napayuko.Hindi nila inaasahang maririnig ang simpleng usapang iyon.Ngayon lamang nila naunawaan kung bakit may dala itong bulaklak.Hindi pala para sa kung sinong babae.Kundi para sa asawa nitong matagal nang yumao.Napansin ni Roberto ang bahagyang nalantang palumpon.\u2014Sir\u2026\u2014Ipapapalit ko na lang po ng bagong bulaklak.Umiling ang lalaki.\u2014Huwag.\u2014Ito ang pinili ng anak ko.\u2014Hindi mahalaga kung nalanta na ang ilang talulot.\u2014May halaga ito dahil siya ang pumili.Walang\u00a0nagsalita.Sa<\/a>\u00a0simpleng pangungusap na iyon, tila may bumigat sa hangin.Hindi lahat ng mahalaga ay nasusukat sa presyo.Hindi lahat ng maganda ay kailangang perpekto.Habang papunta sila sa elevator, napansin ni Marcus ang isang matandang lalaki na nakaupo sa sofa sa lobby.May dala itong maliit na backpack at tila kanina pa naghihintay.Lumapit dito ang isang security guard.\u2014Tay, sinabi ko na pong hindi puwedeng matulog dito.Tumayo ang matanda.Halatang nahihiya.\u2014Sandali lang sana ako, iho.\u2014Hinihintay ko lang ang anak kong sunduin ako.Hindi na naghintay ang guard.Marahan niya itong itinulak patungo sa pintuan.Huminto si Marcus.Tahimik niyang pinagmasdan ang eksena.Napansin din niya ang reaksyon ng ibang empleyado.May mga umiwas ng tingin.May mga nagkunwaring abala.Ngunit iisa lamang ang\u00a0kumilos.Si<\/a>\u00a0Liza.Mabilis siyang lumapit sa matanda.\u2014Tay, halika po.\u2014Umupo muna kayo rito.\u2014Ipagluluto ko po kayo ng mainit na sabaw.Napatingin si Marcus sa\u00a0kanya.Muli.Sa<\/a>\u00a0loob lamang ng isang oras, dalawang beses na niyang nakita ang babaeng ito na gumawa ng kabutihan nang walang hinihintay na\u00a0kapalit.At<\/a>\u00a0sa pagkakataong iyon, may nabuo nang desisyon sa kanyang isip.Isang desisyong hindi pa alam ng kahit sino sa hotel.Ngunit bago pa man siya makapagsalita\u2026Biglang tumunog ang telepono ni Roberto.Pagkasagot niya ay agad nagbago ang kulay ng kanyang mukha.\u2014Ano?\u2014Sigurado ba kayo?Unti-unti siyang napatingin kay Marcus.\u2014Sir\u2026\u2014May malaking problema po.\u2014May grupo ng mga investor na biglang dumating ngayong gabi\u2026\u2014At may isa sa kanila ang nagsabing may ebidensya siyang nagpapatunay na may matagal nang nangyayaring pandaraya sa loob mismo ng hotel\u2026At ang pangalan ng unang taong kanyang binanggit\u2026Ay si Liza.Nabalot ng katahimikan ang lobby.Lahat ng mata ay napunta kay Liza.Napaatras siya ng isang hakbang.\u2014Ako po?Hindi siya makapaniwala.Tatlong ulit niyang itinuro ang sarili.\u2014May pagkakamali po yata.Mahigpit na hawak ni Roberto ang telepono.\u2014Sandali\u2026 oo\u2026 naiintindihan ko.Ibinaba niya ang tawag at huminga nang malalim.\u2014Sir, nasa conference lounge na po ang mga investor.\u2014May dala raw silang mga dokumento.\u2014Iginiit nilang kailangan kayong makausap ngayong gabi.Tahimik na tumango si Marcus.\u2014Ihanda muna ang kuwarto ng anak ko.\u2014Pagkatapos ay pupunta ako.Mabilis na sumagot si Roberto.\u2014Opo, Sir.Lumapit si Liza.Namumutla ang kanyang mukha.\u2014Sir\u2026 wala po akong alam sa sinasabi nila.\u2014Labindalawang taon na po akong nagtatrabaho rito.\u2014Hindi po ako kailanman kumuha ng kahit isang bagay na hindi akin.Ngumiti nang bahagya si Marcus.\u2014Hindi pa kita tinatanong.\u2014Pero salamat dahil nagsabi ka agad ng totoo.Napatigil si Liza.Hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang gumaan ang pakiramdam niya.May kakaibang kapanatagan sa paraan ng pagsasalita ng lalaking iyon.Hindi siya mabilis humusga.Hindi rin siya agad naniniwala sa naririnig.Ilang minuto ang lumipas.Maingat na inihatid ni Marcus ang kanyang anak sa family room.Mahimbing pa ring natutulog si Sophie.Marahan niyang inilapag ang bulaklak sa ibabaw ng mesa.Tinanggal niya ang sapatos ng anak.Tinakpan ito ng kumot.Bahagyang dumilat ang bata.\u2014Daddy\u2026\u2014Nandito na ba tayo?\u2014Oo, anak.\u2014Matulog ka lang.\u2014Bukas pupuntahan natin si Mommy.Ngumiti ang bata kahit nakapikit.\u2014Huwag mong kalimutan ang flowers natin.\u2014Hindi ko kakalimutan.Muling nakatulog si Sophie.Ilang segundo siyang nanatiling nakaupo sa gilid ng kama.Tinitigan niya ang\u00a0anak.Sa<\/a>\u00a0bawat biyahe nila, ito ang pinakamahalagang sandali.Kapag ligtas na itong nakahiga.Kapag alam niyang wala nang kailangang ipag-alala.Tahimik siyang tumayo.Isang tingin pa sa anak.Pagkatapos ay lumabas ng\u00a0silid.Sa<\/a>\u00a0conference lounge ay naghihintay na ang halos lahat ng department heads.Naroon din ang tatlong investor.Isa sa kanila ang unang nagsalita.\u2014Sa wakas.\u2014Narito na rin kayo.Tahimik na umupo si Marcus.\u2014Ano ang problema?Isang makapal na folder ang inilapag sa mesa.\u2014Mahigit anim na buwan na naming sinusuri ang operasyon ng hotel na ito.\u2014At naniniwala kaming may malakihang pagnanakaw ng mga mamahaling gamit sa mga kuwarto.Nagkatinginan ang mga manager.Nagpatuloy ang lalaki.\u2014Mga mamahaling tuwalya.\u2014Coffee machine.\u2014Mga dekorasyon.\u2014At maging mga imported na wine.Binuksan niya ang folder.\u2014At ayon sa aming natanggap na impormasyon\u2026\u2014Ang housekeeping supervisor na si Liza ang nasa likod ng lahat.Napatayo si Roberto.\u2014Imposible!Tahimik namang nakaupo si Marcus.\u2014Ano ang ebidensya ninyo?Naglabas ang investor ng ilang litrato.Makikita roon si Liza na may dalang mga kahon palabas ng service entrance.May mga dokumentong pirmado\u00a0rin.At<\/a>\u00a0may listahan ng mga gamit na\u00a0nawawala.Sa<\/a>\u00a0unang tingin\u2026Mukhang kumpleto ang lahat.Tahimik na napaupo si Roberto.Hindi niya alam ang sasabihin.Lumingon si Marcus kay Liza.Hindi ito umiiyak.Hindi rin nagmamakaawa.Bagkus ay mariin nitong sinabi.\u2014Hindi po akin ang mga kahong iyan.\u2014Pero ako nga ang nasa larawan.Nagtaka ang lahat.\u2014Paano nangyari iyon?Huminga nang malalim si Liza.\u2014Tuwing katapusan ng buwan\u2026\u2014May ipinapadala kaming mga lumang linen at sirang kagamitan sa central warehouse para sa inventory.\u2014Iyan ang mga kahong dala ko.Tumango ang isa sa housekeeping staff.\u2014Totoo po iyon.\u2014Kasama namin siya noon.Ngunit mabilis na sumagot ang investor.\u2014Kung ganoon\u2026\u2014Bakit nawawala ang pirma ng warehouse?Tahimik ang lahat.Maging si Liza ay natigilan.Hindi niya alam.Palagi naman nilang ipinapasa ang mga iyon.Muli namang nagsalita ang investor.\u2014May isa pa kaming ebidensya.Naglabas siya ng USB drive.\u2014Nandito ang CCTV footage.\u2014Makikita rito kung sino ang naglalabas ng mga kahon.Mabilis na ikinabit ang USB sa malaking screen.Lumabas ang video.Nakita si Liza.Nagtutulak ng trolley.Nasa likod niya ang ilang kahon.Ngunit habang tumatakbo ang video\u2026Biglang nagsalita si Marcus.\u2014I-pause ninyo.Huminto ang video.Lahat ay napatingin sa screen.\u2014I-zoom ninyo ang orasan sa pader.Ginawa ng IT staff ang utos.Lumaki ang larawan.Tahimik na nagsalita si Marcus.\u2014Anong petsa ang nasa report ninyo?\u2014Ika-labingwalo ng nakaraang buwan.\u2014At anong oras?\u2014Alas-dose y medya ng tanghali.Tumango ang investor.\u2014Tama.Hindi inalis ni Marcus ang tingin sa screen.\u2014Kung gayon\u2026\u2014Bakit alas-dose y medya ng madaling-araw ang nasa orasan?Natahimik ang buong silid.Napatingin ang lahat sa screen.Tama siya.12:30 AM.Hindi 12:30 PM.Namutla ang investor.\u2014Baka\u2026 mali lang ang orasan.Tahimik na umiling si Roberto.\u2014Hindi maaari.\u2014Araw-araw pong awtomatikong nagsi-sync ang CCTV system sa server.Hindi nagbabago ang oras nito.Ngayon ay si Marcus naman ang tumingin sa investor.\u2014May iba pa ba kayong ebidensya?Nag-atubili ang lalaki.\u2014May witness kami.\u2014Sino?\u2014Ayaw muna niyang magpakilala.Bahagyang ngumiti si Marcus.\u2014Kakaiba.\u2014Malakas ang loob ninyong akusahan ang isang empleyado.\u2014Pero ang testigo ninyo ay ayaw magpakita.Walang nakasagot.Maya-maya ay nagsalita si Liza.Mahina ang kanyang boses.\u2014Sir\u2026\u2014May naaalala po ako.Napalingon ang lahat.\u2014Tatlong buwan na ang nakalipas\u2026\u2014May manager na paulit-ulit akong pinipilit na pumirma sa ilang delivery receipt.\u2014Hindi ko po pinirmahan.\u2014Dahil kulang ang mga kahon.Biglang napatingin si Roberto.\u2014Sino?Napayuko si Liza.\u2014Natatakot po akong magsabi.Mahinahon ang boses ni Marcus.\u2014Habang narito ako\u2026\u2014Walang sinuman ang makakapanakit sa iyo.Tahimik siyang huminga.Pagkatapos ay dahan-dahang itinaas ang kanyang ulo.\u2014Assistant Operations Manager\u2026\u2014Si Mr. Victor.Parang may sumabog sa loob ng conference room.Sabay-sabay na napalingon ang lahat.Ngunit sa mismong sandaling iyon\u2026Biglang bumukas ang pinto.Humahangos na pumasok ang head of security.Halos hindi ito makahinga.\u2014Sir!\u2014May emergency po!Tumayo si Marcus.\u2014Ano iyon?Nanginginig ang boses ng guwardiya.\u2014Wala na po si Mr. Victor\u2026\u2014Pagkatapos niyang marinig na nire-review ninyo ang CCTV\u2026\u2014Bigla po siyang umalis sa hotel\u2026\u2014At dala niya ang pangunahing accounting server ng buong property\u2026Nagkagulo ang buong conference room.Sabay-sabay na nagsitayuan ang mga department head.\u2014Ano ang ibig mong sabihin na dinala niya ang server?Humihingal na sumagot ang head of security.\u2014Sir\u2026 ilang minuto matapos magsimula ang meeting, may nakita kaming maintenance cart na lumabas sa loading dock.\u2014Akala namin ay regular na kagamitan lang ang inilalabas.\u2014Pero nang buksan namin ang inventory room\u2026\u2014Nawawala na ang pangunahing accounting server.Namutla si Roberto.\u2014Imposible\u2026\u2014Lahat ng financial records ng hotel ay naroon.Tahimik na tumayo si Marcus.Hindi siya nagpakita ng galit.Mas lalong kinabahan ang lahat.Kilalang-kilala siya ng mga matagal nang empleyado.Kapag tahimik siya, ibig sabihin ay malalim na siyang nag-iisip.\u2014I-lock ang lahat ng exit.\u2014Abisuhan ang security ng bawat branch sa rehiyon.\u2014Huwag ninyong habulin nang walang koordinasyon.\u2014Mas mahalaga ang ebidensya kaysa sa tao.\u2014Opo, Sir!Agad na nagsitakbuhan ang security team.Napaupo si Liza.Nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay.Lumapit si Marcus.\u2014Ayos ka lang ba?Tumango siya ngunit hindi napigilan ang pagluha.\u2014Akala ko po\u2026\u2014Hindi na ako makakapagpaliwanag.\u2014Labindalawang taon kong iningatan ang pangalan ko.\u2014Isang gabi lang pala ang kailangan para mawala ang lahat.Tahimik na iniabot ni Marcus ang isang basong tubig.\u2014Ang reputasyon ay hindi nasisira dahil sa isang kasinungalingan.\u2014Nasisira lamang ito kapag walang naghahanap ng katotohanan.Napatingin si Liza sa kanya.Hindi niya malilimutan ang mga salitang iyon.Samantala, mabilis na nire-review ng IT department ang lahat ng backup records.Makalipas ang ilang minuto\u2026Biglang nagsalita ang IT supervisor.\u2014Sir!\u2014May nakita po kami.Lahat ay napalingon.\u2014May automatic cloud backup pala ang accounting system.\u2014Hindi alam ni Mr. Victor.Huminga nang maluwag si Roberto.\u2014Salamat\u2026\u2014Akala ko tuluyan na tayong nawalan ng records.Mabilis na binuksan ang backup.Isa-isang lumabas ang mga dokumento.Mga invoice.Mga delivery receipt.Mga approval.Mga electronic signature.Habang tumatagal ang pagsusuri\u2026Lalong lumalaki ang problema.Hindi lamang pala iisang transaksyon ang minanipula.Mahigit dalawang taon nang may sistematikong pandaraya.May mga pekeng supplier.May dobleng bayad sa mga kagamitan.May mga delivery na hindi kailanman\u00a0dumating.At<\/a>\u00a0sa bawat dokumento\u2026Iisa ang pirma.Victor.Tahimik ang buong silid.Maya-maya ay nagsalita ang isa sa mga investor.\u2014Hindi ko inaasahang ganito kalaki ang operasyon.Tumingin si Marcus.\u2014Kaya ba ninyo agad hinusgahan si Liza?Napayuko ang investor.\u2014May anonymous report kasi kaming natanggap.\u2014At karamihan sa mga litrato ay siya ang lumilitaw.Tumango si Marcus.\u2014Iyon ang gusto ng tunay na may sala.\u2014Humanap ng taong tapat.\u2014Gamitin ang kanyang magandang reputasyon bilang panangga.Walang makasagot.Doon lamang nila napagtanto kung gaano kadaling sirain ang pangalan ng isang inosenteng tao.Biglang tumunog ang telepono ni Roberto.Pagkasagot niya ay agad siyang napatingin kay Marcus.\u2014Sir\u2026\u2014Nakita na po ang sasakyan ni Victor.\u2014Iniwan niya sa lumang bodega sa labas ng lungsod.\u2014Pero wala na siya roon.Tahimik na sumagot si Marcus.\u2014Hindi siya tatakas nang walang dahilan.\u2014May kukunin pa siyang iba.Napakunot-noo ang lahat.\u2014Ano po iyon, Sir?\u2014Ang natitirang ebidensya.Ilang sandali pa\u2026Isa pang tawag ang dumating.Ngayon ay mula sa regional security director.\u2014Sir!\u2014May nahuli na po namin ang isa sa mga tauhan ni Victor.\u2014May dala siyang external hard drive.Mabilis na ipinadala sa hotel ang hard drive.Pagdating nito ay agad itong sinuri ng IT team.Lumabas ang daan-daang video.Mga lihim na recording.Mga pag-uusap.Mga pekeng\u00a0kontrata.At<\/a>\u00a0maging ang video kung saan makikitang si Victor mismo ang nag-uutos na gamitin ang pangalan ni Liza bilang fall guy sakaling magkaroon ng imbestigasyon.Napaluha si Liza.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa wakas\u2026May patunay na wala siyang kasalanan.Lumapit si Roberto.Malalim siyang yumuko.\u2014Liza\u2026\u2014Bilang general manager\u2026\u2014Humihingi ako ng taos-pusong paumanhin.Umiling siya.\u2014Hindi po kayo ang may kasalanan.\u2014Ginawa lang ninyo ang tungkulin ninyo.Ngunit nagsalita si Marcus.\u2014Hindi.\u2014May pananagutan ang mga pinuno.\u2014Kapag may mabuting empleyadong halos mawalan ng dangal dahil sa sistema\u2026\u2014Ibig sabihin may kailangang baguhin ang pamamalakad.Tahimik na tumango si Roberto.Alam niyang tama ang sinabi nito.Bandang madaling-araw\u2026Mahimbing pa ring natutulog si Sophie sa kanilang kuwarto.Pumasok sandali si Marcus.Maingat niyang inayos ang kumot ng anak.Napansin niyang yakap pa rin nito ang lumang stuffed\u00a0bear.At<\/a>\u00a0sa tabi ng kama\u2026Naroon pa rin ang bahagyang nalantang palumpon ng bulaklak.Napangiti siya.Hindi niya kailangang bumili ng bago.Ito pa rin ang dadalhin nila kinabukasan.Paglabas niya ng silid\u2026Naabutan niya si Liza na tahimik na naglilinis ng lobby.Parang walang nangyari.Lumapit siya.\u2014Hindi ka pa nagpapahinga?Ngumiti si Liza.\u2014May mga bisita pa rin pong darating pagsikat ng araw.\u2014Ayokong maruming lobby ang makita nila.Napangiti rin si\u00a0Marcus.Sa<\/a>\u00a0isip niya\u2026Hindi lang katapatan ang mayroon ang babaeng ito.May malasakit\u00a0din.At<\/a>\u00a0ang ganitong tao ang bihirang matagpuan.Tahimik siyang tumingin sa maliwanag na lobby.Pagkatapos ay sinabi kay Roberto.\u2014Pagkatapos nating maayos ang lahat\u2026\u2014May mahalaga akong iaanunsiyo sa buong kumpanya.Nagulat si Roberto.\u2014Ano po iyon, Sir?Bahagyang ngumiti si Marcus.\u2014Panahon na para gantimpalaan ang mga taong tunay na naglilingkod mula sa puso.Hindi lamang sa salita.Ngunit bago pa siya makapagpaliwanag\u2026Muling tumunog ang kanyang telepono.Mula iyon sa ospital na malapit sa sementeryo kung saan nila balak dalawin ang kanyang asawa kinabukasan.Pagkasagot niya\u2026Unti-unting nagbago ang kanyang ekspresyon.\u2014Ano ang sabi ninyo?Natahimik siya.Lahat ng nasa paligid ay napatingin sa kanya.Marahan niyang ibinaba ang telepono.Pagkatapos ay tumingin kay Roberto.\u2014May isang matandang babae sa ospital.\u2014At paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ng asawa ko\u2026\u2014Kahit sinabi ng doktor na wala silang anumang rekord na magkakilala sila.Nabigla ang lahat.Paano nalaman ng isang hindi kilalang matanda ang pangalan ng babaeng tatlong taon nang pumanaw?At bakit tila may lihim itong gustong sabihin bago pa mahuli ang tunay na utak ng lahat ng nangyari?Madaling-araw pa lamang ay umalis na si Marcus kasama si Sophie.Tahimik ang biyahe papunta sa ospital.Mahigpit na yakap ni Sophie ang kanyang lumang stuffed\u00a0bear.Sa<\/a>\u00a0kabilang kamay naman ay hawak niya ang palumpon ng puting bulaklak.Bagama\u2019t bahagya nang nalanta ang ilang talulot, ayaw niya itong palitan.\u2014Daddy\u2026\u2014Sigurado ka bang ito pa rin ang dadalhin natin kay Mommy?Ngumiti si Marcus.\u2014Oo, anak.\u2014Ang mahalaga ay ang pagmamahal na dala natin.Hindi kung gaano kaganda ang bulaklak.Pagdating nila sa ospital ay sinalubong sila ng doktor.\u2014Kayo po ba si Mr. Marcus?\u2014Opo.\u2014May isang pasyente pong paulit-ulit na binabanggit ang pangalan ng inyong asawa.\u2014Hindi namin alam kung paano niya ito nalaman.Tahimik na sumunod si Marcus.Pagpasok nila sa silid ay nakita nila ang isang matandang babae.Payat.Mahina.Ngunit maliwanag pa rin ang kanyang mga mata.Nang makita si Marcus ay agad siyang napaluha.\u2014Ikaw nga\u2026\u2014Ikaw ang asawa ni Elena\u2026Napahinto si Marcus.\u2014Kilala ninyo ang asawa ko?Mahina siyang tumango.\u2014Tatlong taon na ang nakalipas\u2026\u2014Noong huling mga araw niya\u2026\u2014Ako ang pasyenteng nasa katabing kuwarto niya.Tahimik ang silid.Nagpatuloy ang matanda.\u2014Marami kaming naging usapan.\u2014Palagi ka niyang ipinagmamalaki.\u2014Palagi niyang sinasabing mabuti kang asawa at magiging mabuti kang ama.Napayuko si Marcus.Muling bumalik sa kanyang alaala ang mga panahong magkasama pa sila.Huminga nang malalim ang matanda.\u2014Bago siya pumanaw\u2026\u2014May ipinakiusap siya sa akin.Napatingin si Marcus.\u2014Sinabi niyang kung sakaling magkita tayo balang araw\u2026\u2014Sabihin kong huwag kang mabuhay sa lungkot.\u2014At huwag mong hahayaang lumaking iniisip ng anak ninyo na nawalan siya ng buong pamilya.Unti-unting napuno ng luha ang mga mata ni Marcus.Hindi niya kailanman narinig ang mga salitang iyon.Hindi na nagkaroon ng pagkakataon ang kanyang asawa na sabihin iyon.Inabot ng matanda ang isang maliit na sobre.\u2014Iniwan niya ito sa akin.\u2014Hindi ko kayo mahanap noon.\u2014Ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon.Dahan-dahang binuksan ni Marcus ang sobre.Isang sulat.Pamilyar na pamilyar ang sulat-kamay.\u201cKung binabasa mo ito, ibig sabihin ay hindi ako nabigyan ng pagkakataong sabihin ang lahat ng gusto kong sabihin.\u201d\u201cHuwag mong sisihin ang sarili mo.\u201d\u201cAlam kong gagawin mo ang lahat para sa ating anak.\u201d\u201cPero sana\u2026 huwag mong kalimutang mabuhay.\u201d\u201cAt kapag dumating ang araw na may taong gumawa ng kabutihan nang walang hinihinging kapalit, alalahanin mo sana na iyon ang uri ng mundong gusto kong kalakihan ng ating anak.\u201dHindi na napigilan ni Marcus ang kanyang pagluha.Tahimik na yumakap si Sophie sa kanyang ama.\u2014Daddy\u2026\u2014Huwag ka nang umiyak.\u2014Masaya si Mommy kapag magkasama tayo.Mahigpit niyang niyakap ang anak.\u2014Oo, anak.\u2014Tama ka.Mula sa ospital ay dumiretso silang mag-ama sa puntod ni Elena.Marahang inilapag ni Sophie ang mga bulaklak.\u2014Mommy\u2026\u2014Nagpunta kami gaya ng pangako namin.\u2014At alam mo ba?\u2014May isang mabait na ate sa hotel na tinulungan kami.Napangiti si\u00a0Marcus.Sa<\/a>\u00a0mismong sandaling iyon ay tuluyan niyang naunawaan ang laman ng sulat.Ang kabutihan ng isang tao ay kayang baguhin ang buhay ng iba.<\/p>\n

\n
Pagbalik nila sa hotel ay naghihintay na ang buong management team.Naroon din ang lahat ng empleyado.Nasa gilid si Liza.Akala niya ay karaniwang meeting lamang iyon.Lumapit si Marcus sa harapan.\u2014May dalawang bagay akong gustong sabihin ngayon.Tahimik ang lahat.\u2014Una\u2026\u2014Natapos na ang imbestigasyon.\u2014Napatunayang walang kasalanan si Liza.\u2014Lahat ng paratang laban sa kanya ay gawa-gawa lamang ng dating Assistant Operations Manager na ngayon ay nasa kustodiya na ng mga awtoridad.Nagpalakpakan ang buong lobby.Napaluha si Liza.Hindi niya inakalang mababawi pa ang kanyang dangal.Nagpatuloy si Marcus.\u2014Ikalawa\u2026\u2014Noong gabing dumating ako rito, maraming tao ang nakakita sa akin.\u2014May ilan na hinusgahan ako dahil sa suot kong lumang jacket.\u2014May ilan na naniwalang wala akong kakayahang magbayad.\u2014Ngunit may isang taong hindi tumingin sa aking pananamit.\u2014Hindi rin siya tumingin sa halaga ng bulaklak na hawak ko.\u2014Isang batang giniginaw lamang ang nakita niya.\u2014At isang amang pagod na pagod.Tahimik ang buong lobby.Lumingon si Marcus kay Liza.\u2014Liza.\u2014Lumapit ka.Nagulat siya.Mabagal siyang lumakad papunta sa unahan.Ngumiti si Marcus.\u2014Sa loob ng labindalawang taon, naging tapat ka sa trabahong ito.\u2014At noong gabing wala kang alam kung sino ako\u2026\u2014Pinili mong maging mabuti.\u2014Hindi dahil may kapalit.\u2014Kundi dahil iyon ang tama.Inabot niya ang isang sobre.\u2014Simula ngayong araw\u2026\u2014Ikaw na ang bagong Director of Guest Experience ng buong hotel.Nagulat ang lahat.Maging si Roberto ay napangiti.Palakpakan ang buong lobby.Napaluha si Liza.\u2014Sir\u2026\u2014Hindi ko po alam kung karapat-dapat ako.Ngumiti si Marcus.\u2014Ang pinakamagandang lider ay hindi iyong naghahanap ng posisyon.\u2014Kundi iyong inuuna ang tao.Makalipas ang ilang linggo ay maraming pagbabago ang ipinatupad sa hotel.Inalis ang patakarang humuhusga sa mga bisita batay sa kanilang pananamit.Lahat ng empleyado ay sumailalim sa bagong pagsasanay tungkol sa paggalang, malasakit at patas na serbisyo.May isa pang bagong tradisyon na sinimulan ni\u00a0Liza.Sa<\/a>\u00a0lobby ay naglagay siya ng maliit na estante na may nakasulat:\u201cKung may batang napagod sa biyahe, narito ang libreng kumot, mainit na gatas at stuffed toy. Walang bayad. Walang tanong.\u201dNang makita iyon ni Sophie sa sumunod nilang pagbisita ay masaya itong ngumiti.\u2014Daddy\u2026\u2014Siguradong matutuwa si Mommy dito.Tumingala si Marcus sa maliwanag na lobby.Ang hotel ay nanatiling maganda.Ngunit higit pa roon\u2026Naging mas makatao ito.Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng kanyang anak habang sabay silang naglalakad\u00a0palabas.Sa<\/a>\u00a0pagkakataong iyon, alam niyang may mga sugat na hindi tuluyang mawawala.Ngunit natutuhan din niyang ang pagmamahal ay hindi lamang nabubuhay sa mga alaala.Nabubuhay rin ito sa bawat kabutihang ipinapasa natin sa ibang\u00a0tao.At<\/a>\u00a0kung minsan\u2026Ang pinakamahalagang pagbabagong magagawa ng isang tao ay nagsisimula lamang sa isang simpleng kumot, isang maliit na kabaitan, at isang bulaklak na inialay nang buong puso.<\/div>\n<\/div>\n
\n
Wakas<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Binuhat ko ang natutulog kong anak papasok sa hotel na lihim kong pinondohan, pero dahil lang sa luma kong jacket ay pinalayas kami ng dalawang receptionist. Hindi nila alam na… <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":279,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-278","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=278"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":281,"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278\/revisions\/281"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/279"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=278"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=278"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/phnews.news\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=278"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}